W pewnym małym mieście, w żółtym domu na rogu ulicy, mieszkała siedmioletnia Zuzia. Jej pokój był pełen kolorów: czerwone poduszki, błękitne firanki i zielona szafa. Na jednej ze ścian wisiał wielki obrazek z wesołymi zwierzakami: świnką, kotkiem, papugą i żółwiem. Pewnego ranka, gdy Zuzia otworzyła oczy, zauważyła, że coś jest nie tak. Jej ulubiona czerwona poduszka zrobiła się... szara. Stanęła jak wryta, mocno ścisnęła poduszkę i poczuła dziwny dreszcz. – Co się dzieje? – szepnęła niepewnie. Spojrzała na obrazek. Świnka miała już tylko bladą różową plamkę, a papuga straciła większość swoich kolorowych piórek. Tylko żółw wyglądał na spokojnego i jakby mrugał do Zuzi. Zuzia poczuła, jak jej serce bije coraz szybciej. Trochę była przestraszona, a trochę zaciekawiona. Czy to był jakiś żart? A może coś się wydarzyło podczas jej snu? Kiedy próbowała odgadnąć, co się mogło wydarzyć, zauważyła coś jeszcze bardziej niezwykłego – kotek z obrazka miał smutną buźkę i jakby spoglądał wprost na nią. Zuzia poczuła smutek, ale też odrobinę złości. Przecież kolory nie powinny znikać tak po prostu! Nagle usłyszała cichy szelest przy oknie. Ostrożnie podeszła do firanki i delikatnie ją odsunęła. Wtedy zobaczyła, że za szybą coś się porusza... Jakby mały, kolorowy cień, który błysnął i zniknął. Zuzia wstrzymała oddech, jej serce zabiło jeszcze mocniej. Czy to właśnie on zabierał kolory z jej pokoju? Czy obrazkowe zwierzaki próbowały jej coś powiedzieć? Zuzia poczuła całą gamę emocji — zdziwienie, strach, ciekawość i odwagę, bo wiedziała, że musi się dowiedzieć, co się tutaj dzieje. Powoli ruszyła w stronę okna, a wtedy obrazkowa świnka lekko poruszyła nosem...