Zuzia mieszkała na skraju wielkiego, zielonego lasu. Każdego ranka, zanim jeszcze słonko wspięło się wysoko na niebo, wychodziła na podwórko razem ze swoim pieskiem, Łatkiem. Łatek miał uszy jak motylki i wesoło merdał ogonem, kiedy Zuzia rzucała mu patyk. Podwórko było pełne przygód, ale nic nie sprawiało Zuzi tyle radości, co wędrówki po lesie. Pewnego letniego dnia Zuzia zauważyła między drzewami coś niezwykłego. Między dwiema ogromnymi wierzbami wisiał most, którego wcześniej nigdy tam nie było! Most był zrobiony z kolorowych deseczek, a na jego poręczy siedziały pawie pióra i szyszki. Szeleszczące liście szeptały, jakby chciały zaprosić ją do środka. "Łatek, zobacz! Skąd się tu wziął ten most?" – zapytała Zuzia, podchodząc bliżej. Łatek obwąchał deski i zapiszczał cichutko, jakby coś tam wyczuł. Most prowadził w głąb lasu, gdzie Zuzia nigdy jeszcze nie była. Nagle pod mostem przemknęła srebrzysta wiewiórka z ogonem jak pióropusz. Zuzia poczuła, jak jej serce bije szybciej. "Może ten most prowadzi do miejsca, gdzie rosną cukierkowe jagody? A może do leśnej krainy, gdzie mieszkają gadające zwierzęta?" – wyobrażała sobie. Ostrożnie postawiła jedną stopę na pierwszej desce. Łatek przytulił się do jej nogi i razem zaczęli przechodzić przez most. Każda deseczka wydawała inny dźwięk: jedna piszczała jak fujarka, inna śmiała się cichutko, a trzecia cicho gruchała niczym gołąbek. Kiedy byli już w połowie mostu, nagle poczuli lekki powiew wiatru i usłyszeli delikatne dzwoneczki nad głowami. Po drugiej stronie mostu, za mgiełką, zaczęły wyłaniać się dziwne, kolorowe cienie… Zuzia zatrzymała się i spojrzała na Łatka. Czy powinni zrobić następny krok?