Pewnego słonecznego ranka Zuzia obudziła się znacznie szybciej niż zwykle. W jej małym, kolorowym pokoiku było jeszcze cicho, ale dziewczynka poczuła, że dziś wydarzy się coś wyjątkowego. Na łóżku, tuż przy niej, mruczała Migotka – mała, biała kotka o ogromnych oczach i puszystym ogonie. – Migotko, chodź! – szepnęła Zuzia. – Dziś wybierzemy się do Zaczarowanego Lasu! Migotka zamrugała oczkami i pomachała ogonkiem. Obie wiedziały, gdzie zaczyna się ten las. Na końcu ogrodu rósł stary, rozłożysty dąb, za którym prowadziła zamknięta na klamkę furtka. Zuzia zawsze wyobrażała sobie, że za tą furtką czeka zupełnie nowy świat. Dziewczynka narzuciła na plecy fioletowy plecak, wsadziła do środka kanapkę, jabłko i mały notes z kredkami. Migotka wskoczyła do specjalnej kieszonki. Gdy tylko przekroczyły furtkę, poczuły na twarzach delikatny zapach kwiatów i usłyszały ciche dźwięki fletu. Drzewa były tu ogromne, a liście rozmawiały ze sobą po cichu, jakby opowiadały zabawne dowcipy. Na ścieżce pojawiły się kolorowe motyle, które zaczęły tańczyć wokół Zuzi i Migotki. Nagle, zza krzaka, wyskoczył królik w meloniku. – Dzień dobry! – zasalutował bardzo poważnie. – Czy mogę wam pomóc? Dziś w lesie coś się dzieje, wszyscy to czują! Zuzia uśmiechnęła się szeroko i już chciała o coś zapytać, gdy nagle z oddali dobiegło cichutkie wołanie. Było coraz głośniejsze i głośniejsze, aż wreszcie przed nimi spadła z gałęzi mała wydra w czerwonym szaliku! Zadyszana usiadła prosto pod nogami dziewczynki. – Musicie mi pomóc! – zawołała wydra, łapiąc oddech. – W lesie wydarzyło się coś niesamowitego, a ja sama sobie nie poradzę! W tej samej chwili pod drzewami zamigotały dziwne, kolorowe światła, a dookoła zrobiło się zupełnie cicho. Zuzia spojrzała na Migotkę, a królik w meloniku przybrał bardzo poważną minę. Wszystko wydawało się jednocześnie niezwykłe i trochę niepokojące. Czy Zuzia i Migotka odważą się pójść dalej i dowiedzieć się, co czeka w głębi Zaczarowanego Lasu?