Za zielonym wzgórzem, tuż za domem Zuzi, rozciągał się las. Nie był to zwyczajny las – drzewa szeptały, ptaki śpiewały najdziwniejsze melodie, a czasem pomiędzy krzakami migały kolorowe światełka. Pewnego ranka Zuzia postanowiła wybrać się na wyprawę. Miała na sobie żółtą kurtkę, niebieskie kalosze i różowy plecak, w którym schowała bułkę z serem i jabłko. Słońce świeciło mocno, a wiatr bawił się jej włosami. Idąc ścieżką, Zuzia nagle zauważyła pod krzakiem coś dziwnego. Był to niewielki, błyszczący kamień z zielonymi i fioletowymi plamkami. Gdy tylko go podniosła, poczuła lekkie łaskotanie w palcach, a wokół niej zaczęły pojawiać się wirujące iskierki. Las zrobił się cichy jak nigdy dotąd. Zuzia usłyszała cienki głosik: – Hej, dziewczynko! – Tuż przy jej stopach pojawił się malutki jeż w niebieskiej czapeczce. – Umiesz mówić? – zapytała zdziwiona Zuzia. – Oczywiście! – odpowiedział jeż. – To nie jest zwykły las. Teraz, gdy trzymasz zaczarowany kamień, możesz zobaczyć więcej niż inni ludzie. W tym momencie zza drzewa wyszedł królik w czarnym fraku i dołączył do Zuzi i jeża. Królik rozejrzał się i powiedział poważnie: – Musimy się spieszyć. Kamień obudził Wielkiego Strażnika i zaraz otworzą się wrota do ukrytej polany. Zuzia spojrzała w kierunku, w którym królik wskazał łapką. Pośród drzew powoli pojawiały się świecące wrota. Zza nich dobiegał dźwięk śmiechu i cichych piosenek. Zuzia ścisnęła mocniej kamień w dłoni, poczuła, jak jej serce bije szybciej. Czy powinna przekroczyć magiczne wrota razem z nowymi przyjaciółmi?