Zuzia mieszkała w żółtym domu z niebieskimi oknami, na końcu ulicy Migdałowej. Chodziła do pierwszej klasy i miała mnóstwo pomysłów na zabawę. Najbardziej lubiła bawić się z kotem Bazylim, który zawsze chodził za nią krok w krok. Pewnego ranka, kiedy Zuzia myła zęby, zauważyła coś bardzo dziwnego. Jej szczoteczka nagle zaczęła się sama poruszać, jakby ktoś nią delikatnie kierował! Zuzia spojrzała do lustra: nikt nie stał za nią. – To niemożliwe – szepnęła i lekko się uśmiechnęła. W drodze do szkoły przez cały czas myślała o tym, co się stało w łazience. Gdy pani Wiesia poprosiła ją, żeby zetrzeć tablicę, Zuzia pomyślała, jak fajnie byłoby zrobić to bez dotykania gąbki. Nagle gąbka… uniosła się w powietrze! Dzieci aż otworzyły buzie ze zdziwienia, a pani Wiesia zaklaskała: – Ależ masz zwinne rączki, Zuzio! Zuzia zaczerwieniła się i opuściła głowę. Po szkole usiadła pod wielkim dębem i zaczęła machać rękoma w powietrzu. Czy to naprawdę ona sprawia, że przedmioty się poruszają? Czy tylko jej się to wydaje? Postanowiła sprawdzić swoją nową umiejętność. Wyciągnęła dłoń i pomyślała o ulubionej kredce. Kredka zaczęła turlać się po trawie! W tym momencie tuż przy jej uchu rozległ się cichy szept: – Witaj, Zuziu… Zuzia odwróciła się szybko, ale nikogo nie zobaczyła. Serce zaczęło bić jej mocniej. Nagle poczuła, jak coś niewidzialnego dotyka jej ramienia. Czy ktoś jeszcze posiada takie moce? I kim może być tajemniczy głos?