Siedmioletnia Zuzia uwielbiała bawić się w ogrodzie. Pewnego słonecznego popołudnia zauważyła coś błyszczącego pod krzakiem poziomek. Przykucnęła i podniosła mały, lśniący kamyk. Był granatowy i w środku miał złotą iskrę, która migotała jak gwiazdka. Gdy Zuzia mocno ścisnęła kamyk w dłoni, usłyszała cichutki dźwięk dzwoneczków i nagle wokół niej zaczął wirować wiatr. Zamiast swojego ogrodu zobaczyła przed sobą wielką, zieloną bramę z liści. Zuzia rozejrzała się – nie była już w domu! Za bramą migotały kolorowe światła, a powietrze pachniało poziomkami i wanilią. „Ciekawe, co jest po drugiej stronie?” – pomyślała. Nagle obok niej pojawił się mały skrzat w czerwonej czapeczce. Miał zabawne, szpiczaste uszy i zielone butki z dzwoneczkami. – Witaj, Zuziu! – powiedział skrzat i ukłonił się nisko. – Jestem Plumek. Ten kamyk to klucz do naszego świata. Jesteś gotowa na przygodę? Zuzia przytaknęła z szeroko otwartymi oczami. Skrzat poprowadził ją przez zieloną bramę. Wewnątrz lasu drzewa były tak wysokie, że ich liście sięgały chmur. Po ścieżkach biegały małe, kolorowe jeżyki, a w powietrzu fruwały motyle wielkości talerzy. Zuzia zobaczyła, że każdy kwiat śpiewa cichutko, a na gałęziach wiszą kołyszące się lampki grzybowe. Nagle Plumek zatrzymał się i wskazał na niewielki staw, którego woda była srebrna jak księżyc. – Tam mieszka Smużka, magiczna żabka. Może zna odpowiedź na Twoje pytanie – powiedział skrzat. W tej samej chwili z wody wynurzyła się żabka z fioletową plamką na grzbiecie i spojrzała na Zuzię z uśmiechem. Ale wtedy… zza krzaka dobiegł dziwny szelest, a wśród drzew pojawił się cień kogoś… lub czegoś zupełnie niezwykłego.