Zosia stała przy umywalce w jasnej łazience. Był wieczór, a lustro miało krople wody. Kubek stał cicho, a szczoteczka czekała prosto. Pasta pachniała truskawką i miała małą gwiazdkę. Zosia szepnęła: „Czas mycia, ząbki, zaczynamy teraz”. Włączyła kran i nałożyła porcję jak groszek. Szczotkowała góra, dół, przód i tył zębów. Liczyła do dwustu, powoli, bez pośpiechu, przez dwie minuty. Nagle kubek zadźwięczał i poruszył się lekko. Z dziurki zlewu wyszła mała, błyszcząca postać. Miała płaszcz z nici i lampkę jak kropelka. Ukłoniła się i powiedziała cichym głosem. „Jestem Strażnik Zębów, wołaj mnie Świecio”. „Twoje zęby wzywają pomoc, słyszysz te stuki?” Cukrusy budzą się, gdy pastę ktoś połyka. Dlatego wypluwaj pianę i popijaj wodą. Świecio dotknął lustra, a tafla błysnęła jak staw. W środku migało Miasteczko Szkliwa, pełne małych domków. Z jednego unosił się dymek cukru i lepkie nici. Zosia złapała szczoteczkę i zacisnęła małą dłoń. Mama zawołała z kuchni: „Pamiętaj o języku, skarbie!”. Świecio skinął głową i wskazał kręcący się, srebrny próg. „Czy jesteś gotowa wejść i uratować uśmiechy?” Zosia zrobiła krok, a lustro zaszumiało jak morze.