Był wigilijny poranek, a śnieg cicho sypał jak biały pył. Hania wieszała światełka na wysokiej choince, a mama w ciepłej kuchni lepiła pierogi. Nagle przy drzwiach wejściowych rozległ się dzwonek. Na wycieraczce leżała czerwona koperta z błyszczącą gwiazdą i dużą złotą literą *M*. Hania ostrożnie otworzyła ją drżącymi palcami. W środku znajdowała się mała, złożona karteczka. Hania przeczytała na głos: *„Proszę o pomoc. Zniknął mój dzwonek od sań. Bez niego nie mogę ruszyć. Podpisano: Święty Mikołaj.”* Hania natychmiast pobiegła po brata, Olka. Oboje założyli ciepłe kurtki i czapki. Na zewnątrz, w śniegu, widać było drobne, głębokie ślady – wyglądały jak od maleńkich reniferów. Ślady prowadziły obok domu, aż do parku, nad którym wisiała mleczna mgła. Panowała cisza. Nagle usłyszeli delikatny dźwięk dzwoneczka. Dochodził spod starej, krzywej latarni w parku. Pod nią stała drewniana skrzynia z maleńkimi drzwiczkami. Na drzwiach wisiał srebrny klucz na wstążce. Kto mógł go tu zostawić? Hania ścisnęła latarnię i spojrzała na Olka. Ten skinął głową, a jego serce biło coraz szybciej. Dźwięk dzwoneczka stawał się coraz wyraźniejszy. Małe drzwiczki zadrżały i uchyliły się na moment. Z wnętrza rozbłysło ciepłe, złote światło. Dał się słyszeć szept… i cichy stuk. Hania uniosła klucz… a drzwi zaczęły się powoli otwierać.