Nela leżała na dachu starego garażu i patrzyła w niebo. Było późne popołudnie, powietrze pachniało czerwcowym deszczem, a z sąsiednich ogródków dobiegały odgłosy letniej zabawy. Jednak Nela nie mogła się skupić na niczym innym niż na dziwnym odbiciu w szybie swojego telefonu – kiedy patrzyła pod określonym kątem, wyraźnie widziała fragment kopuły pokrytej roślinami zamiast własnej twarzy. Co dziwniejsze, gdy raz spróbowała dotknąć tego obrazu, poczuła krótki dreszcz, jakby przez palce przeszła jej słaba fala prądu. Kilka dni później, w tym samym miejscu, razem z Jonaszem i Mają postanowiła sprawdzić, czy to tylko jej wyobraźnia. Każde z nich wzięło telefon i spróbowało powtórzyć ten sam ruch. Ku ich zaskoczeniu, Maja widziała to samo – zieloną kopułę, której nie było w rzeczywistości. Jonasz, sceptyczny z natury, uśmiechał się sceptycznie, ale kiedy jego ekran również ukazał coś dziwnego, uśmiech zbladł. „To pewnie jakaś aplikacja albo efekt filtra”, rzucił, choć w głosie słychać było nutę niepewności. Przez następny tydzień badali miejsce wokół garażu i ustawiali telefony w najróżniejszych pozycjach, aż w końcu – dokładnie o zachodzie słońca – Nela przypadkiem dotknęła ekranu, a jej palec dosłownie wpadł w chłodne, zielone światło. Pozostali oniemieli, patrząc, jak jej dłoń powoli znika w szmaragdowej poświacie. „Widzicie to?” – zapytała Nela, trzęsąc się z emocji. Bez wielu słów Jonasz chwycił ją za rękę, a Maja mocno ścisnęła swoją komórkę. Ekran rozbłysnął, świat wokół nich zawirował, a dach garażu zniknął spod ich stóp. Znaleźli się w ogromnej, pachnącej wilgocią szklarni, pełnej nieznanych roślin, a nad nimi rozciągał się sufit z zielonego szkła. Z trudem łapiąc oddech, usłyszeli głuchy stukot gdzieś w głębi kopuły. Rośliny powoli zaczęły się poruszać, zupełnie jakby coś – lub ktoś – zbliżało się do nich coraz szybciej...