Maja od zawsze czuła, że w ich sennym miasteczku jest coś więcej niż tylko równo przystrzyżone żywopłoty i milczące domy. Lubiła długie spacery, podczas których wyobrażała sobie, że każdy cień może być bramą do innego świata. Tego wieczoru, gdy wiatr przemykał między liśćmi, niosąc ze sobą zapach deszczu, jej uwagę przyciągnęła stara, zardzewiała furtka prowadząca na posesję, o której wszyscy mówili tylko szeptem. Za nią, wśród dzikich krzewów, z trudem wyłaniały się szklane ściany oranżerii. Powietrze drgało od ciepła i czegoś jeszcze – czegoś, czego nie potrafiła nazwać. Zaintrygowana, Maja przeszła przez furtkę i ruszyła ostrożnie w stronę budynku. Szyby oranżerii były pokryte cienką warstwą kurzu, ale kiedy przyjrzała się bliżej, zobaczyła na nich dziwne wzory, jakby rysunki liści i kwiatów, których nie znała. Drzwi ustąpiły pod lekkim naciskiem, skrzypiąc złowieszczo. W środku panował półmrok. Na stołach i półkach piętrzyły się doniczki, zeszyty i stare fiolki. Najbardziej jednak uwagę Mai przyciągnął ogromny zielnik – potężna księga leżąca na środku stołu. Okładka zdawała się pulsować w rytm jej serca, a litery w tytule zmieniały się jak cień na liściu: "Zielnik Cieni." Nie mogąc się powstrzymać, Maja otworzyła pierwszą stronę. Roślina, która została tam narysowana, wyglądała jak hybryda bluszczu i motyla, a zarazem błyszczała na papierze żywą zielenią. Obok rysunku ktoś dopisał tuszem: "Tylko w świetle księżyca." Nagle powietrze stało się cięższe, a cień pod jedną z ławek poruszył się, przybierając kształt czegoś niezidentyfikowanego. Z głębi oranżerii dobiegł ledwo słyszalny szept: – Księga została otwarta. Ktoś nowy przyszedł do ogrodu cieni… Maja odwróciła się błyskawicznie, jej serce biło jak oszalałe. Czy to naprawdę były tylko cienie, czy coś więcej? Czy odważy się przewrócić kolejną stronę zielnika – i co się stanie, jeśli to zrobi?