Ola i Zuzia były siostrami i bardzo lubiły odwiedzać babcię Jadzię na wsi. Pewnego deszczowego popołudnia dziewczynki postanowiły pobuszować po starym strychu. Stały tam pudła pełne zabawek, książek i mnóstwo dziwnych rzeczy. Nagle Zuzia zauważyła stary, drewniany zegar z ogromnymi wskazówkami i śmiesznym przyciskiem na górze. – Ola! Patrz, jaki wielki zegar! – zawołała Zuzia. Ola podeszła i przyjrzała się zegarowi. Nad tarczą była wyryta dziwna liczba: 1867. – Ciekawe, co się stanie, jak naciśniemy ten guzik? – dopytywała Zuzia. Obie dziewczynki nacisnęły przycisk. Nagle zegar zaczęło świecić i cały strych zawirował. Ola mocno chwyciła Zuzię za rękę. Czuły się, jakby spadały, a wokół nich mieniły się kolorowe światełka. Gdy otworzyły oczy, zamiast strychu zobaczyły zupełnie inny świat! Stały na zielonej łące, wokół pasły się dziwne, wielkie ptaki, a obok rosły drzewa, jakich nigdy wcześniej nie widziały. W oddali słychać było śmiech dzieci ubranych w starodawne stroje. Nagle zza krzaka wyskoczyło coś bardzo dziwnego – miało futerko jak królik, uszy jak słoń i ogonek jak wiewiórka! – Cześć! – powiedziało stworzenie z szerokim uśmiechem. – Skąd się tu wzięłyście? Ola i Zuzia popatrzyły na siebie szeroko otwartymi oczami. Próbowały odpowiedzieć, ale nagle...