Hania mieszkała w małym żółtym domku z niebieskimi okiennicami. W jej pokoju, na zielonej półce obok łóżka, stał stary, okrągły zegar z czarnymi wskazówkami. Każdej nocy, kiedy Hania zamykała oczy i odpływała w sen, zegar zaczynał cicho tykać: tik-tak, tik-tak, tak jakby chciał porozmawiać. Ale nikt nie wiedział, że ten zegar naprawdę umie mówić! Pewnej nocy, gdy księżyc świecił jasno, Hania otworzyła jedno oko i usłyszała szept: „Haniu, nie śpisz?” Hania rozejrzała się po ciemnym pokoju, aż dostrzegła, że wskazówki zegara poruszają się same, układając się w uśmiech. „To ja, Zegarek z Zielonej Półki. Mam dla ciebie propozycję. Chcesz poznać moich przyjaciół?” Hania aż podskoczyła z wrażenia. Nigdy wcześniej żaden zegar do niej nie mówił! Po chwili wahania przytaknęła. Wtedy zegar zadudnił głośniej: tik-TAAAK! Cały pokój rozświetlił się miękkim światłem. Z szuflady wyskoczył ołówek i zaczął podskakiwać na końcu gumki. „Cześć, Haniu!” zawołał. „Jestem Ołówek Rysownik. Chcesz zobaczyć, co potrafię narysować na suficie?” Obok szafy otworzyła się cicho książka i zamachała kolorowymi stronami. „Pozwól, że opowiem ci historię o zaczarowanej krainie,” zaproponowała. Szeleszcząca pościel zanuciła kołysankę, a stara pluszowa żaba zaczęła rechotać wesoło. Hania nie mogła uwierzyć własnym oczom. Cały jej pokój ożył! Ale najdziwniejsze było to, że na półce pojawił się zupełnie nowy przedmiot, którego Hania nigdy wcześniej nie widziała. Była to mała, zamknięta szkatułka pokryta kolorowymi gwiazdkami. Szkatułka cicho chrobotała i delikatnie się poruszała. „Kto to jest?” zapytała Hania szeptem. Wszyscy przedmioty spojrzały na szkatułkę, która właśnie zaczęła się powoli otwierać...