W starej, skrzypiącej na każdym kroku willi u babci Stefanii czas płynął inaczej. Klara i Łukasz, rodzeństwo z wielkiego miasta, od dawna podejrzewali, że dom ukrywa coś niezwykłego. Pewnego dżdżystego popołudnia, gdy burza wygoniła ich z ogrodu, postanowili zwiedzić niedostępną dotąd piwnicę. Odkąd pamiętali, babcia mówiła: "Nie schodźcie tam bez dorosłych!" Teraz jednak byli przecież już dorośli, prawda? Po omacku, z latarką w telefonie, zeszli drewnianymi schodami. Wśród sterty starych kufrów i pudeł stał ogromny, żeliwny zegar z wahadłem, pokryty warstwą kurzu. Wyglądał na bardzo, bardzo stary – wskazówki były zatrzymane na godzinie 3:33. – Ciekawe, czy działa – mruknął Łukasz, lekko uderzając palcem w tarczę. W tej samej chwili poczuli dziwne mrowienie pod skórą. Ściany zawirowały, powietrze zgęstniało… Gdy otworzyli oczy, piwnica zniknęła. Stali na środku zatłoczonego rynku, po którym jeździły dorożki, a ludzie mówili dziwnie staromodnym językiem. Kobiety miały szerokie spódnice, a mężczyźni wysokie kapelusze. – Gdzie my jesteśmy? – szepnęła Klara. Zanim zdążyli się porozglądać, podszedł do nich chłopak niewiele starszy od nich. Spojrzał przenikliwie i powiedział: – Wiem, kim jesteście. Nie powinniście tu być… Ale jeśli naprawdę chcecie wrócić, musicie pójść ze mną. Natychmiast. Zanim podjęli decyzję, tłum zaczął się niebezpiecznie zagęszczać, a w oddali rozbrzmiały kroki jakiegoś patrolu. Klara spojrzała na Łukasza – a on na nią. Czy powinni zaufać nieznajomemu?