Ola miała w swoim pokoju piękny, stary zegar z kolorowymi wskazówkami. Zegar stał na półce tuż nad łóżkiem i codziennie cicho tykał, licząc czas do rana. Ola często patrzyła na niego przed snem i myślała, jaką historię mógłby opowiedzieć, gdyby tylko umiał mówić. Pewnego wieczoru, kiedy za oknem szumiały drzewa, a na niebie świecił srebrny księżyc, Ola nagle usłyszała cichy głos. "Olu, Olu! Czy mnie słyszysz?" – szepnął ktoś bardzo blisko. Dziewczynka rozejrzała się zaskoczona. Wtedy zobaczyła, jak wskazówki zegara drżą i... poruszają się same z siebie! "To ja, twój zegar! Potrzebuję twojej pomocy," powiedział zegar cichutko, żeby nie obudzić nikogo. "W moim wnętrzu ukryła się mała, zaczarowana iskierka, która boi się ciemności. Musimy ją odnaleźć, zanim wyjdzie słońce! Ale musimy uważać, bo nocą w pokoju budzą się także inne przedmioty..." W tej chwili z półki pod oknem rozległ się śmieszny głosik, a na biurku coś zaczęło delikatnie brzęczeć... Ola wstrzymała oddech, bo nie wiedziała, kto jeszcze zaraz się odezwie!