Nina, Janek i Karol już po raz trzeci tego lata spotkali się w domu babci Niny. Tym razem nie było planu na wspólny wieczór, więc postanowili zajrzeć na poddasze, gdzie gromadził się kurz i zapach starych książek. – Kto wie, może znajdziemy skarb! – mruknął Karol, przeszukując zakamarki za stertą pudeł. Nina przewróciła oczami. – Raczej mnóstwo pająków... Janek, najcichszy z całej trójki, odkrył coś za wielką skrzynią. W rogu, pod pożółkłą płachtą, stał dziwaczny zegar. Jego tarcza była pokryta starodawnymi cyframi, a wskazówki poruszały się nieco zbyt szybko. Tworzył wrażenie, jakby nie należał do tego czasu. – Ej, zobaczcie! – zawołał. – Coś tu jest! Jak tylko Nina ściągnęła z niego płachtę, pomieszczenie wypełnił dziwny szum. Karol przyjrzał się z bliska mechanizmowi i zauważył niewielki, srebrny przycisk tuż pod tarczą. Bez zastanowienia go wcisnął. Światło mrugnęło, a poddasze na ułamek sekundy oświetliły błękitne błyski. Kiedy otworzyli oczy, coś się zmieniło — przez zakurzone okna do środka wpadało inne światło, a zza ścian dobiegały głosy obcych ludzi, ubranych w stare ubrania. – Czy wy to czujecie? – wyszeptała Nina, rozglądając się wokół. – Tu pachnie… jakby… dawniej? Janek powoli zbliżył się do okna i zobaczył na podwórku wozy konne, a plac przed domem wypełniali ludzie w długich płaszczach i kapeluszach. Karol dotknął zegara, który wciąż tykał, choć teraz wskazówki biegły do tyłu. Trójka przyjaciół zrozumiała, że nie tylko znaleźli stary zegar, ale być może… właśnie rozpoczęli podróż, z której nie wiadomo, czy zdołają wrócić.