Ciemność powoli spływała na niewielkie miasteczko, kiedy Lena, Bartek i Aga dotarli na skraj lasu. Przed nimi wznosił się stary, od lat opuszczony dom z czerwonej cegły. Plotki głosiły, że w nocy słychać tu dziwne odgłosy, a czasem w oknach migają blade światła. Dla nich jednak to była szansa na przygodę, jakiej jeszcze nie przeżyli – i idealny sposób, by przełamać nudę ostatnich tygodni wakacji. Weszli do środka przez wybitą szybę w kuchni. Kurz i pajęczyny zatańczyły w świetle latarek. Po chwili strach ustąpił miejsca ekscytacji. Każdy krok w nieznane korytarze stawał się kolejnym fragmentem ich własnej opowieści z dreszczykiem. W centralnej części domu stały rozpadające się schody prowadzące na piętro, ale najwięcej uwagi przyciągały zamknięte drzwi w salonie. — Słyszeliście to? — szepnęła Aga, zatrzymując się nagle. Z głębi domu rozległo się ciche skrzypnięcie, jakby ktoś powoli otwierał okno. Bartek spojrzał na Lenę, ale ona tylko wzruszyła ramionami. Ostrożnie podeszli do drzwi. Do tej pory wydawało się, że prowadzą do spiżarni, ale teraz… coś się zmieniło. Na powierzchni starego drewna pojawiły się wyryte symbole, których wcześniej nie było. Drzwi wydawały się pulsować, jakby oddychały. Klamka była lodowata w dotyku, a zza drzwi dobiegał ledwo słyszalny szept – czy to głosy, a może tylko wiatr? Bartek zawahał się. Aga spojrzała na przyjaciół, ściskając mocniej latarkę. Lena zbliżyła twarz do drewna. Zza drzwi powiał zimny powiew, niosąc ze sobą zapach wilgoci i… czegoś jeszcze, czego nie potrafili nazwać. — Otwórzmy je — powiedziała w końcu Lena cicho, a jej głos przebił się przez napiętą ciszę. Bartek uniósł drżącą dłoń do klamki. Wszyscy wstrzymali oddech. W tej chwili cała trójka miała przeczucie, że jeśli otworzą te drzwi, nic już nie będzie takie jak wcześniej… Klamka skrzypnęła.