Mela bezgłośnie zamknęła za sobą ciężkie drzwi kamienicy, ściskając w dłoni zmiętą kartkę. Lena i Konrad czekali już na nią pod latarnią, obok której czerwone liście wirujące na wietrze układały się w niesamowite wzory. — No, masz ją? — Lena niecierpliwiła się, spoglądając na Melię spod czarnej grzywki. Mela rozłożyła kartkę i trzymali ją we trójkę pod światłem latarni. Mapa wyglądała zwyczajnie, dopóki Mela nie przejechała po niej palcem. Atrament zaiskrzył, linie zaczęły się poruszać, a w rogu pojawił się napis: „Wejdź, jeśli się odważysz. Szmaragdowe Przejście otwarte tylko przez godzinę po zmierzchu.” Konrad uniósł brwi. — To chyba żart. Ale w tej samej chwili, na ścianie starego sklepu z antykami, wyświetliły się zielone znaki. Drzwi, których wcześniej nie widzieli, skrzypnęły cicho i rozwarły się, ukazując schody prowadzące w dół. — Chyba właśnie dostaliśmy zaproszenie — szepnęła Lena. Po krótkim wahaniu ruszyli do środka. Gdy zamknęły się za nimi drzwi, cisza ulicy została za nimi jak inny świat. Schodząc w dół, czuli coraz chłodniejsze powietrze i dostrzegali sylwetki wyłaniające się zza półprzezroczystych zasłon – czy to były duchy, czy tylko cień ich wyobraźni? W końcu dotarli do szerokiej sali, w której na mosiężnych podstawkach płonęły szmaragdowe świece. Pośrodku stała postać w długiej, srebrnej pelerynie, z twarzą przysłoniętą maską. — Czekałem na was — przemówiła postać niskim, echem odbijającym się od ścian. Przyjaciele zamarli. W powietrzu coś błysnęło — czy właśnie zaczynała się magia?