Gabrysia bardzo lubiła chodzić do szkoły. W klasie 1B zawsze dużo się działo – było kolorowo, wesoło i nigdy nie można się było nudzić. W poniedziałek rano, kiedy dzieci zbierały się przed salą, ktoś zauważył, że coś jest nie tak. Zazwyczaj, gdy zaczynały się lekcje, dzwonek głośno dzwonił, a dziś panowała cisza jak makiem zasiał. – Czy ktoś słyszał dzwonek? – zapytał Jaś, drapiąc się po głowie. – Wcale nie! – odpowiedziała Gabrysia, rozglądając się dookoła. – Może się popsuł? Pani Basia, ich wychowawczyni, też była zaskoczona. – To bardzo dziwne – powiedziała, marszcząc czoło. – Bez dzwonka nie wiemy, kiedy zaczyna się przerwa! Dzieci zaczęły szeptać między sobą. Kuba, który zawsze miał najwięcej pomysłów, zaproponował: – Może poszukajmy dzwonka! Przecież on nie mógł tak po prostu sobie zniknąć! Uczniowie rozejrzeli się po korytarzu. Szafki wyglądały jak zawsze, ale czy na pewno? Gabrysia podeszła do swojej szafki i ostrożnie ją otworzyła. W środku zamiast książek zobaczyła… mały ślad błyszczącego brokatu! – Patrzcie, coś tu jest! – zawołała podekscytowana. Za nią do szafki zajrzały inne dzieci. Brokat ciągnął się cienką linią przez korytarz, aż do schodków na strych, do których nikt z uczniów nigdy wcześniej nie wchodził. – Może ktoś zabrał nasz dzwonek właśnie tam? – wyszeptała Gabrysia. Dzieci spojrzały po sobie – trochę niepewnie, ale i bardzo ciekawie. Kuba uniósł dłoń: – Chodźmy sprawdzić! Może dowiemy się, co się stało z dzwonkiem! Powoli, krok za krokiem, cała klasa ruszyła za brokatowym śladem. Schodzili cicho, nie chcąc spłoszyć nikogo, kto mógł tam się schować. Gdy stanęli pod drzwiami prowadzącymi na strych, nagle usłyszeli dziwne dźwięki: coś jakby śmiech, ale trochę bardziej... dzwoniący? Gabrysia chwyciła Jasia za rękę. Wszyscy wstrzymali oddech i spojrzeli na siebie z szeroko otwartymi oczami. Co znajdą po drugiej stronie drzwi?