W zielonym lesie, tuż przy szumiącej rzeczce, mieszkał Miś Filipek. Każdy w lesie znał jego szeroki, ciepły uśmiech, którym obdarzał wszystkich — od jeżyka po sójkę. Ale pewnego ranka coś było inaczej. Gdy Filipek spojrzał w lusterko z rosy, zobaczył, że... nie ma uśmiechu! Jego pyszczek był poważny i smutny. Miś próbował się roześmiać, ale nic nie wychodziło. Zmartwiony, postanowił wyruszyć na poszukiwania swojego uśmiechu. Po drodze spotkał wiewiórkę Zuzię, która akurat płakała, bo zgubiła orzeszek. Razem usiedli pod dębem. – Zuziu, czemu płaczesz? – spytał Filipek cicho. – Zgubiłam orzeszek i nie wiem, gdzie on jest! – łkała wiewiórka. Miś poczuł dziwne uczucie w brzuszku. Było ciężkie i smutne. Próbował pocieszyć Zuzię, ale sam bardzo tęsknił za swoim uśmiechem. Zuzię zaczęło to jednak ciekawić: – A ty, Filipku, czemu się nie śmiejesz? – Zniknął mi uśmiech — wyszeptał miś. W tym momencie pod drzewem pojawił się tajemniczy cień. Ktoś lub coś obserwowało misia i wiewiórkę zza paproci. Kto to był? Czy to właśnie ta istota wiedziała, gdzie ukrył się uśmiech Filipka? W powietrzu czuć było napięcie...