Stara biblioteka przy ulicy Klonowej zawsze wydawała się Wiktorii miejscem pełnym historii. Każda półka, skrzypiąca deska podłogi i marmurowe popiersie dawno zapomnianych naukowców miały własną opowieść. Jednak tego deszczowego popołudnia, kiedy Wiktoria wraz ze swoimi przyjaciółmi – Maksymilianem i Leną – czekała pod ciężkim, drewnianym portykiem aż ulewa nieco zelżeje, żadne z nich nie podejrzewało, że to właśnie dziś natkną się na coś naprawdę zagadkowego. Siedzieli na podłodze między regałami z atlasami, omawiając projekt z historii. Lena sięgnęła po grubą, oprawioną w ciemną skórę księgę, zamierzając sprawdzić coś w indeksie. Kiedy otworzyła okładkę, z wnętrza wysunęła się stara, pożółkła kartka. Wiktoria natychmiast ją podniosła, a Maks z ciekawością zajrzał jej przez ramię. Na kartce widniał odręczny plan biblioteki sprzed kilkudziesięciu lat. "Patrzcie, tu jest coś dziwnego," szepnęła Wiktoria, wskazując miejsce na planie. "Pomiędzy magazynem a czytelnią powinno być jakieś pomieszczenie. Ale teraz tam tylko ściana." Lena już po chwili przekopywała internet, szukając informacji o możliwych przebudowach budynku, lecz niczego nie znalazła. "Może po prostu usunęli ten pokój?" zaproponował Maks, choć w jego głosie słychać było rosnące podekscytowanie. Minęła godzina, biblioteka niemal opustoszała. Zza okien sączyła się mglista szarość. Korzystając z zamieszania przy ladzie, trójka przyjaciół ostrożnie przemknęła się w stronę magazynu. Zatrzymali się przy ścianie, która według starego planu miała skrywać przejście. Wiktoria przesunęła dłońmi po powierzchni – zimna, gładka, ale od spodu wyraźnie słychać było lekki, metaliczny pogłos. "Czekajcie... Co to?" Maks zauważył niewielki, niemal niewidoczny przycisk między dwoma listewkami przy podłodze. Wszyscy spojrzeli po sobie, serca biły im szybciej. Lena wstrzymała oddech, a Wiktoria powoli, z wahaniem, przycisnęła guzik. Zaskrzypiało coś głęboko w ścianie. Fragment boazerii lekko się odchylił, ukazując wąską szczelinę. Z wnętrza powiało zimnem i zapachem wilgotnych książek. Trójka przyjaciół wymieniła szybkie spojrzenia, po czym Wiktoria bez słowa wsunęła się pierwsza do środka, z latarką trzymaną mocno w dłoni. Za szczeliną nic nie było takie, jak się spodziewali. Panował półmrok, a w głębi majaczyło coś, co wyglądało jak szafki pełne papierów, poprzewracane krzesła i... plątanina kabli pod sufitem. Wtem usłyszeli cichy szmer, jakby ktoś albo coś poruszyło się w rogu pomieszczenia. Nie wiedzieli jeszcze, co na nich czeka, ale już żadne z nich nie myślało o ucieczce. Tam, w mrocznym pokoju, coś wyraźnie na nich czekało...