Julka uwielbiała wieczorne spacery po Starym Lesie. Zawsze szła tam razem z młodszym bratem, Maksem. Las był tuż za ich domem, a po zmroku wśród drzew pojawiały się kolorowe latarenki, które rozświetlały ścieżkę. Pewnego wieczoru, kiedy Julka i Maks wyszli na dwór, zauważyli coś dziwnego. Wszystkie latarenki w lesie zgasły! Żadnego światełka, tylko cienie i szeleszczące liście. — Maks, widzisz to? — spytała Julka, trzymając go za rękę. — Tam zawsze było jasno! — odpowiedział cicho Maks, próbując zajrzeć między ciemne drzewa. Dziewczynka poczuła dreszczyk emocji. Kto lub co mogło zgasić wszystkie latarnie w Starym Lesie? Julka znała każdą ścieżkę, ale w ciemności wszystko wyglądało inaczej. Każdy dźwięk wydawał się głośniejszy, a sowa, która nagle zahukała, sprawiła, że Maks mocniej ścisnął jej dłoń. Julka zdecydowała: — Musimy to sprawdzić! Na pewno dowiemy się, co się stało. Może komuś jest potrzebna pomoc? Poszli więc powoli w stronę najwyższego drzewa w lesie, pod którym zwykle świeciła największa latarnia. Ścieżka była ciemna. W pewnym momencie nad ich głowami nagle przemknął jakiś cień! Zatrzymali się gwałtownie. Z oddali usłyszeli cichy szmer i jakby stłumione chichotanie... Julka i Maks spojrzeli na siebie wystraszeni, ale jednocześnie bardzo zaciekawieni. Co czaiło się za krzakiem obok ich ulubionej ławki? Czy to ktoś zgasił latarnie? Postanowili zrobić jeszcze jeden krok do przodu, choć serca biły im trochę szybciej niż zwykle...