Stary teatr przy ulicy Dębowej był miejscem pełnym historii – i sekretów. To właśnie tutaj, w zapomnianych kulisach, zebrała się grupa licealistów z klasy trzeciej, by przygotować finałową inscenizację roku. W powietrzu pachniało kurzem, a światła reflektorów rzucały długie cienie na podniszczone fotele dla nieistniejącej już publiki. Przewodził im Kuba, ambitny reżyser, który nie znosił banału. Sonia, główna aktorka, od dawna żywiła do niego ciche uczucie, ale nie potrafiła się do tego przyznać – nawet przed samą sobą. Wśród nich był też Igor, z pozoru pewny siebie, lecz skrywający przed światem swoje lęki. Każdy z nich próbował rozgryźć tajemnice własnych emocji, ale z dnia na dzień atmosfera robiła się coraz gęstsza, jakby teatr sam żywił się nerwami młodych. Pewnego wieczoru, podczas próby, nagle zgasły światła. Zamieszanie zapanowało wśród aktorów. Sonia poczuła jak serce bije jej szybciej, a zza kulis usłyszała niepokojący szept, zacierający granicę między rzeczywistością a fantazją. Czy to tylko przewrażliwienie spowodowane stresem, czy może w teatrze naprawdę ukrywa się coś, co potrafi wydobyć na wierzch najbardziej ukryte emocje? Gdy światła zapłonęły ponownie, Sonia dostrzegła na scenie cień – kształt, którego nie znała nikt z zespołu. Spojrzała przelotnie na Kubę, a jego twarz zdradzała niepokój. W powietrzu wyczuwało się napięcie, jakby coś – lub ktoś – czekało, aż młodzi artyści przekroczą niewidzialną granicę. W tej chwili nikt z nich nie wiedział, czy próba właśnie się zaczęła… czy może właśnie skończyła.