Gęsta mgła spowiła miasteczko, gdy na głównym placu pojawiły się pierwsze wozy cyrkowe. Była ciepła, letnia noc, a mimo to wszyscy zdawali się drżeć z podekscytowania. Cyrk 'Nocturna' przybywał tylko raz do roku i zawsze pozostawiał po sobie mnóstwo tajemnic. W tym roku na pokaz wybrała się trójka przyjaciół – Lena, która fotografowała wszystko i wszystkich, Marek, wielbiciel magii, oraz Julia, niepoprawna sceptyczka, która twierdziła, że iluzje to tylko kwestia sprawnych dłoni i dobrych trików. Na wejściu powitał ich olbrzymi, połyskujący namiot, rozświetlony tysiącem świateł. Jego purpurowe i czarne pasy przypominały roztopione galaktyki, a w powietrzu unosił się ostry zapach popcornu pomieszanego z czymś nieokreślonym, niemal elektrycznym. Lena, idąc przodem, co chwilę robiła zdjęcia, łapiąc w obiektyw uśmiechnięte twarze klaunów, zamyślone spojrzenia akrobatów i dziwnie nieruchomą, bladą dziewczynę z ciemnoróżowymi włosami, stojącą przy namiocie luster. Na arenie działy się rzeczy cudaczne i budzące podziw – linoskoczkowie sunęli pod kopułą, ogniomistrzowie wypluwali kłęby błękitnego płomienia, iluzjonista znikał i pojawiał się tuż za plecami widzów, a kiedy śpiewaczka o głosie jak dzwon uniosła się w powietrze, sala ucichła w zachwycie. Wszystko wydawało się idealne, aż do przerwy w pokazie, kiedy Lena zauważyła coś niepokojącego: w lustrzanym labiryncie odbiły się postacie, których nie było w środku. Marek natomiast dostał upomnienie od cyrkowego magika za zaglądanie za kulisy. Julia, której logiczny umysł zadrżał na chwilę, przyznała, że czuje coś dziwnego – jakby ktoś stale ich obserwował. Gdy rozbrzmiał dźwięk zapraszający na wielki, finałowy akt, trójka przyjaciół wymieniła spojrzenia pełne napięcia. Lena spojrzała na swoje zdjęcia i wyraźnie zobaczyła na jednym z nich tajemniczą postać w masce, stojącą tuż za nimi, chociaż nikt z nich jej nie pamiętał. Światła przygasły, a z wnętrza namiotu dobiegł dźwięk, jakiego jeszcze nigdy nie słyszeli…