Zimny, słony wiatr smagał twarze, gdy smukły drewniany drakkar płynął przez wzburzone, stalowe morze. Svar, syn Torstena, mocniej zacisnął dłoń na wiosle, starając się nie zdradzić niepokoju. Był najstarszym z młodych wojowników na pokładzie, a wyprawa na wschód była ich pierwszą wspólną próbą odwagi. Obok niego, z oczyma rozjarzonymi podekscytowaniem, siedział Olof — nieco lekkomyślny, ale niezawodny przyjaciel, i Jorunn, jedyna dziewczyna w załodze, której odwaga nieraz zawstydzała chłopaków. Za nimi rozciągała się nieprzyjazna mgła. Daleko na horyzoncie błyskały czerwone refleksy wschodzącego księżyca, który tej nocy był duży, okrągły i dziwnie przesiąknięty barwą krwi. Svar słyszał stare opowieści o takich nocach — podobno świat wtedy zmieniał się nie do poznania. "Hej! Co to jest?" — krzyknął nagle Olof, wskazując palcem coś w mgle. Po chwili wyłoniła się wyspa — nigdy nie widzieli jej na żadnej mapie w rodzinnym fiordzie. Była spowita gęstą zielenią, a na brzegu widać było porzucone, stare łodzie, jakby czekały na kogoś, kto nigdy nie wrócił. Załoga zgodnie zadecydowała: zacumują na wyspie, bo wśród młodych wikingów nie było miejsca na strach. Gdy zeszli na brzeg, powietrze stało się cięższe, pachniało wilgocią i popiołem. Przebijając się przez gęstwinę, natrafili na opuszczoną wioskę. Drewniane chaty pokrywała warstwa mchu, a drzwi stały otworem, jakby ktoś wyszedł tylko na chwilę. Nagle z jednego z budynków dobiegł cichy, przeciągły dźwięk — coś jak ludzki szept, a może szelest starego płaszcza. Svar chwycił za topór, Olof rozejrzał się nerwowo, a Jorunn uniosła swą krótką włócznię. "Nie jesteśmy tutaj sami..." — wyszeptał Svar, ledwo słyszalnie. W tym momencie zza chaty wybiegło coś — jednak nie zdążyli zobaczyć, co to było. Gałęzie zaszumiały, a ziemia zadrżała pod ich stopami. Młodzi wikingowie, z sercami bijącymi mocniej niż kiedykolwiek, spojrzeli po sobie. Co lub kto czekał na nich w głębi wyspy?