Opuszczony szpital na obrzeżach miasta od dawna budził niepokój – kiedyś tętnił życiem, dziś pochłonęła go cisza, przerywana tylko echem kroków tych, którzy odważyli się przekroczyć zardzewiałą bramę. Lena lubiła takie miejsca – jedyne, gdzie mogła poczuć dreszcz prawdziwej tajemnicy. Jej znajomi woleli imprezy, bary, gwar – ona znów zabłąkała się tutaj, z latarką i starym notesem pod pachą, szukając inspiracji do swojego komiksu. Na korytarzach leżały opadłe płytki, a światło latarki rysowało na ścianach fantastyczne cienie. Lena weszła głębiej, do skrzydła chirurgicznego, gdzie powietrze, nawet po tylu latach, wciąż pachniało środkami dezynfekującymi. W jej uszach dudniło echo kroków. Nagle usłyszała dziwne skrzypnięcie, jakby ktoś zamknął za nią drzwi. Przyspieszyła kroku i wtedy właśnie zauważyła coś, czego nie widziała nigdy wcześniej – światło sączące się spod drzwi sali numer 12. Powinna się przestraszyć, ale ciekawość wygrała. Otworzyła drzwi i stanęła jak wryta. Pośrodku pomieszczenia nie było nic – poza idealnie okrągłym portalem. Jego obrzeża pulsowały fioletowo-błękitnym światłem, w powietrzu czuć było dziwną elektryczność. Portal zdawał się żyć własnym pulsem, a Lena była pewna, że dostrzega za nim coś, co nie przypominało żadnego znanego jej miejsca: rozległe, splątane miasto, w którym budynki zdawały się łamać prawa fizyki, pochylać i tańczyć w rytm niewidzialnej melodii. Lena stała tam, słysząc coraz głośniejsze bicie własnego serca. Czy powinna przejść na drugą stronę? Czy w ogóle istnieje powrót? W tej samej chwili coś – albo ktoś – pojawił się po drugiej stronie portalu. Przez mgnienie sekundy Lena była pewna, że sylwetka się do niej uśmiechnęła. A potem portal pojaśniał jeszcze mocniej i...