Kacper miał siedem lat i od zawsze był bardzo ciekawski. Jego młodsza siostra Zuzia, która miała pięć lat, uwielbiała bawić się z nim w ogrodzie, zwłaszcza kiedy świeciło słońce. Jednego ciepłego popołudnia dzieci bawiły się w berka, gdy nagle Zuzia zatrzymała się i zauważyła coś niezwykłego. Na miękkiej ziemi, tuż przy ogrodowym płocie, były odciśnięte małe, okrągłe ślady. Nie przypominały śladów psa, kota ani ptaka. Kacper zaraz przyklęknął i przyjrzał się im z bliska. – Zobacz, jakie śmieszne! – powiedział z przejęciem. – Idą prosto do lasu! Zuzia była trochę przestraszona, ale też bardzo zaciekawiona. – Może to ślady krasnoludka? – szepnęła. Kacper uśmiechnął się szeroko. – Albo może to bardzo mały smok! Każdy trop będzie prowadził do niesamowitej przygody! Dzieci szybciutko włożyły kalosze, zabrały latarkę, mapę zrobioną z kartki oraz kanapki z dżemem. Mama pozwoliła im pobawić się niedaleko domu, więc ruszyli powoli, dokładnie śledząc ślady. W lesie było cicho, słychać było tylko śpiew ptaków. Kacper i Zuzia co chwilę zatrzymywali się, żeby dokładniej obejrzeć kolejne zagadkowe odciski. Po kilku minutach znaleźli coś zadziwiającego – pod wielkim dębem leżała czerwona czapeczka. Zuzia była pewna, że to właśnie krasnoludek ją zgubił. Kacper delikatnie podniósł czapkę, po czym oboje usłyszeli ciche chrupnięcie gałązki gdzieś za sobą. Zatrzymali się i spojrzeli po sobie szeroko otwartymi oczami. Czy ktoś tu był? Czy to krasnoludek, a może coś jeszcze bardziej niezwykłego? Za ich plecami coraz wyraźniej słychać było szeleszczenie...