W małej wiosce, pod modrzewiowym dachem, mieszkała Zosia i jej młodszy brat Kuba. Pewnego popołudnia, gdy wiatr tańczył po ogrodzie, dzieci bawiły się w chowanego w piwnicy dziadka. Tam, za starym fotelem, Kuba znalazł coś niezwykłego – stary, błyszczący zegar z mnóstwem kolorowych przycisków i wskazówek, które wirowały jak karuzela. – Co to jest? – spytała Zosia, przyglądając się dziwnemu urządzeniu. – Zegarotron! – przeczytał Kuba z tabliczki przyklejonej z boku. Nagle zegar zaczął mrugać zielonym światłem. Kiedy Kuba nacisnął największy przycisk, wszystko wokół się zakręciło. Ściany piwnicy zniknęły! Dzieci poczuły wiaterek i usłyszały śpiew ptaków. Stały nagle na ogromnej polanie, a wokół rosły kolorowe, wielkie jak parasole kwiaty. W oddali zobaczyły co innego dziwnego – wielkie ślady jakby stóp, które prowadziły do lasu z drzewami tak wysokimi, jak wieże zamku! – Gdzie jesteśmy? – szepnęła Zosia, mocniej ściskając dłoń brata. – Może w innej epoce? – wyszeptał Kuba, spoglądając na Zegarotron, który teraz cicho tykał. Nagle gałązka zatrzeszczała. Ktoś lub coś ruszyło się w krzakach tuż obok nich. Dzieci spojrzały w tamtą stronę, a serca zabiły im mocniej...