Na dachu stukał deszcz, a strych pachniał kurzem. Ala i Kuba pomagali babci sprzątać półki i skrzynie. W kącie znaleźli małą walizkę z metalową korbką. Na klamrze był napis: Podróżnik Czasu. Babcia uśmiechnęła się dziwnie i skinęła głową. Ala otworzyła walizkę powoli, jakby była ze szkła. W środku leżał zegar, trzy guziki i prosta mapa. Guziki miały napisy: Wczoraj, Dziś i Jutro. Kuba zakręcił korbką, a zegar zaczął głośno tykać. Światło zamrugało trzy razy i poruszyła się mapa. Na papierze mignął nasz dom, tylko bardzo dawno. Na ścianie pojawiły się drzwi z jasnego światła. Słychać było dzwony i stuk kół drewnianego wozu. Ala ścisnęła dłoń Kuby i wstrzymała oddech. Babcia szepnęła cicho: Trzymajcie się razem, moi odkrywcy. Kuba nacisnął guzik Wczoraj i spojrzał na siostrę. Drzwi zaszumiały, a próg rozlał się jak srebrna kałuża. Po tamtej stronie ktoś biegł, trzymał czarny kapelusz. Zatrzymał się i spojrzał prosto w stronę dzieci. Wypowiedział ich imiona, a światło nagle przygasło. Czy powinni wejść teraz, zanim drzwi znikną całkiem?