Noc była niepokojąco jasna, choć uliczne latarnie w ogóle nie działały. Nad niewielkim miasteczkiem Wiszniów rozciągały się dwa księżyce, jakby ktoś dorzucił dodatkowe światło na nieboskłonie. Ten drugi, nieco mniejszy i błękitnawy, pojawił się nagle, jakby w odpowiedzi na najbardziej zwariowane życzenia mieszkańców. Ludzie stali w oknach, robili zdjęcia, komentowali w sieci, ale nikt nie wiedział, co się dzieje. Ada, Igor, Lena i Patryk szli powoli wzdłuż zarastającej ścieżki za starym królikiem, który pojawił się ni stąd, ni zowąd i co chwilę przystawał, oglądając się na nich z wyraźną dezaprobatą. Ogród, do którego prowadził, od lat był opuszczony — wszyscy w mieście szeptali o nim różne historie, jednak nikt nie odważył się wejść dalej niż na pierwszą alejkę. Mimo to coś tej nocy sprawiło, że żadne z nich nie czuło strachu. Może to oddziaływanie dwóch księżyców, a może po prostu ciekawość, która wygrywała z rozsądkiem. Przebrnęli przez pierwszą bramę z kutego żelaza, oplecioną dzikim winem, którego liście emanowały dziwnym, srebrzystym blaskiem. Powietrze było tu dziwnie gęste, przesycone delikatnym zapachem wilgotnej ziemi i starego drewna. Wszystko wokół zdawało się drżeć — trawa, liście, nawet stojące w kącie zardzewiałe rowery. – Czy wy też czujecie… jakby wszystko tu na nas patrzyło? – szepnęła Lena, zerkając ukradkiem na kwitnące krzewy, których pąki rozchylały się w rytm nocnej bryzy. – Albo słuchało – dodał Patryk, próbując nie patrzeć na rzeźbę sowy, która wydawała się zmieniać położenie skrzydeł za każdym razem, gdy mrugnęli. Ada, najbardziej sceptyczna z całej czwórki, próbowała nadać temu wszystkiemu racjonalny sens, choć jej serce biło podejrzanie szybko. – Po prostu wszystko wygląda inaczej w świetle tych… księżyców. Może to po prostu gra świateł? Nagle Igor stanął jak wryty. W pobliżu stawu, skąd zwykle dobiegało tylko kumkanie żab, dało się słyszeć cichy śpiew, jakby ktoś grał na skrzypcach pod wodą. – Słyszycie to? – zapytał, a jego głos rozczesał ciszę. – To chyba muzyka. Zbliżyli się powoli, rozchylając wysokie, srebrzyste trawy. A potem muzyka ustała, a na powierzchni stawu pojawił się błyszczący krąg światła, większy niż obie tarcze księżyca razem wzięte. Coś — lub ktoś — zaczął się z niego wyłaniać. Nikt nie odważył się zrobić kroku dalej. Nad ogrodem przeszedł dreszcz, jakby wszystko zatrzymało się na sekundę tuż przed czymś, na co czekali przez całe życie.