Deszcz bił w stare okna Zespołu Szkół w Korytowie, rozmywając żółte światło latarni na parkingu. Weronika siedziała w ostatniej ławce, skręcając w palcach długopis, kiedy nauczycielka matematyki przerwała w pół zdania – światło na chwilę zgasło, potem rozbłysło jeszcze mocniej. Dzwonek ogłosił koniec zajęć, a Weronika, Kuba, Nina i Patryk wymienili spojrzenia. "Czuliście to?" – szepnęła Nina, kiedy znów ruszyli szarym korytarzem. "Jakby coś... przeszło przez budynek." Na dworze rozmawiali jeszcze chwilę, czekając, aż deszcz zelżeje. Weronika zerkała na swoje palce – miała wrażenie, że przez ułamek sekundy coś zapłonęło pod skórą. Patryk śmiał się, żartując o promieniowaniu z mikrofalówki w bufecie, ale Kuba był zamyślony: "Wiem, że to zabrzmi dziwnie, ale mam cały dzień ładowanie jakby... energię. Serio, jakby moje ciało było pod napięciem." Postanowili się spotkać tego samego wieczoru. Gdy rozjaśniło się niebo, a miasteczko powoli zasypiało pod ciężką mgłą, przemykali opustoszałymi uliczkami do opuszczonej stacji kolejowej. To tutaj, wśród zbutwiałych belek i graffiti, mieli porozmawiać bez świadków. Kiedy Weronika sięgnęła do plecaka po latarkę, jej dłoń wydała się rozświetlona delikatnym, niebieskim poblaskiem. Przez moment wszyscy zamarli. Nagle, jakby w odpowiedzi, Nina uniosła się kilka centymetrów nad ziemią. Patryk krzyknął z niedowierzaniem. Kuba złapał się za skroń, bo światło w opuszczonej lampie zamigotało gwałtownie. Na zewnątrz rozległ się dźwięk kroków. Ktoś zbliżał się do stacji. Wszyscy zamarli, wstrzymując oddech, gdy cień nieznajomego przesunął się za brudną szybą. To był moment, od którego nic już nie miało być takie samo...