Kuba miał siedem lat, a jego młodsza siostra Ania pięć. Pewnego pochmurnego popołudnia odwiedzali babcię w jej starym domku na wsi. W pokoju gościnnym stała ogromna, stara szafa, która zawsze wydawała im się trochę straszna, a trochę ciekawa. Babcia powiedziała: "Możecie pobawić się w chowanego, tylko ostrożnie!" Oczy Ani błyszczały z radości. "Ja się schowam!" krzyknęła i szybko wbiegła do pokoju z szafą. Kuba pobiegł za nią. Otworzył skrzypiące drzwi szafy i… nie mógł uwierzyć własnym oczom! Zamiast zwykłych półek z ubraniami, w środku szafy pojawiły się małe, drewniane drzwi. Na drzwiczkach był rysunek tęczy, a dookoła nich iskrzyły kolorowe światełka. Ania szepnęła: "Kuba, widzisz to? Może tam jest skarb albo tajemniczy ogród!" Kuba chwycił siostrę za rękę. Drzwi zaczęły się otwierać powoli, wydając ciche, melodyjne dźwięki. Za nimi roztaczało się jasne światło i słychać było śmiech oraz odgłosy bawiących się dzieci. Kuba i Ania spojrzeli na siebie z szerokimi oczami. Zrobili krok do przodu, zastanawiając się, kto lub co czeka po drugiej stronie drzwi…