W samym środku Szeptającego Lasu mieszkał mały lisek Leo. Leo codziennie biegał po kolorowej polanie, bawiąc się w chowanego z motylami i podskakując przez miękkie mchy. Jego najlepszą przyjaciółką była sowa Zuzia, która wiedziała wszystko o drzewach i potrafiła opowiadać niesamowite historie. Pewnego ranka Leo zauważył coś bardzo dziwnego. Na ścieżce prowadzącej do polany pojawiły się świeże ślady łap – zupełnie inne niż łapki żadnego z ich znajomych zwierząt. Leo szybko pobiegł do dziupli Zuzi i zawołał: – Zuzia, ktoś tu był! Patrz na te ślady! Zuzia przeleciała na gałąź i spojrzała na ziemię. Jej wielkie oczy otworzyły się szeroko ze zdziwienia. – Ojej, takie ślady widzę po raz pierwszy! – powiedziała. Lisek i sowa zdecydowali się podążyć śladami. Przeszli przez szeleszczące paprocie, minęli strumyki i stare kamienie, aż dotarli do miejsca, gdzie ślady zaczynały się robić coraz większe i wyraźniejsze. Nagle zza wielkiego kamienia usłyszeli ciche chrobotanie i tajemniczy szelest. Leo przysunął się bliżej Zuzi, a serce biło mu szybciej niż kiedykolwiek. Sowa nastroszyła piórka i szepnęła: – Ktoś tam jest, Leo! Musimy zobaczyć, kto to! I wtedy zza kamienia wysunęło się coś błyszczącego...