Z półmroku starej szkolnej piwnicy wciąż unosił się zapach stęchlizny i kurzu. Marek, Lena i Przemek, trójka przyjaciół z ósmej klasy, przemykali ostrożnie między skrzyniami pełnymi nieużywanych podręczników. Był późny piątkowy wieczór – szkoła już dawno opustoszała, a oni, uzbrojeni w latarki i niewielką butelkę soku, postanowili zbadać plotki o sekretnym przejściu pod budynkiem. Marek zatrzymał się nagle, przyklęknął i odgarnął płytę podłogową. Ku zaskoczeniu wszystkich dało się ją unieść z łatwością – pod spodem ziała ciemna szczelina. Lena posłała chłopakom niepewne spojrzenie, ale chęć przygody zwyciężyła. Zeszli wąskim, wilgotnym korytarzem, który pachniał dziwnie... orzeźwiająco, niczym mięta. Po kilku minutach dotarli do rozległej komnaty, gdzie ściany połyskiwały błękitnym światłem. Na każdym kroku spod ziemi wyrastały kryształy przypominające gigantyczne szczoteczki do zębów, a z sufitu zwisały stalaktyty wyglądające jak olbrzymie nici dentystyczne. Powietrze wibrowało od cichych odgłosów – jakby coś po cichu chrupało. Przemek nachylił się nad jedną z dziwnych, mlecznobiałych skał, by lepiej się jej przyjrzeć. "To wygląda dosłownie jak ząb..." – szepnął. Marek głośno przełknął ślinę. Nagle z głębi jaskini dobiegł ich żarłoczny chichot, a ściana poruszyła się delikatnie. Z ciemności wyłoniła się postać – tajemniczy strażnik jaskini, odziany w pelerynę z pasty do zębów i masce z pastylek fluoru. Spojrzał na nastolatków zimnymi oczami i odezwał się głosem, który jednocześnie fascynował i przerażał: "Co wy tu robicie? Kto odważył się zakłócić równowagę Fluorytowej Jaskini? Czy wiecie, jakie konsekwencje grożą tym, którzy lekceważą siłę higieny jamy ustnej...?" Zanim zdążyli odpowiedzieć, ziemia pod ich stopami zaczęła drżeć...