Była już głęboka noc, kiedy Marta, Tomek i Iga dotarli do starego dworku na skraju lasu. Budynek od lat stał opuszczony, a wśród okolicznych mieszkańców krążyły o nim przerażające plotki. Jednak dla trójki przyjaciół, którzy kochali dreszczyk emocji i zagadki, nie było lepszego miejsca na spędzenie urodzinowego wieczoru Marty. Świecąc sobie latarkami, weszli do środka przez skrzypiące drzwi. W powietrzu unosił się zapach kurzu i wilgoci. Korytarze były tak długie i pełne cieni, że czasem nawet echo ich kroków brzmiało jak coś więcej. Po kilku minutach błądzenia trafili do pokoju, który wydawał się nienaruszony przez czas. Na jego końcu, w otoczeniu starych portretów, stało ogromne lustro w rzeźbionej ramie. — Zobaczcie, jak wygląda — szepnęła Iga, podchodząc bliżej. Jej własne odbicie wydawało się zamglone, jakby tafla lustra skrywała coś więcej niż tylko zwykły obraz. Tomek, najbardziej sceptyczny z grupy, postukał palcem w szybę. Lustro zadrżało, a jego powierzchnia przez chwilę przypominała taflę wody. — Ej, to niemożliwe — powiedział przerażony, robiąc krok w tył. W tej samej chwili w pomieszczeniu rozległ się dziwny, metaliczny dźwięk. Z lustra zaczęła sączyć się delikatna, niebieska poświata, która rozlała się po podłodze i ścianach. Marta zafascynowana podeszła jeszcze bliżej, dotknęła chłodnego szkła i… nagle jej ręka zniknęła w lustrzanej toni. Przez chwilę wydawało się, że zaraz ją wyciągnie, jednak dłoń nie wracała. Iga krzyknęła, a Tomek rzucił się, by złapać przyjaciółkę, kiedy jej sylwetka zniknęła po drugiej stronie. W pokoju zrobiło się cicho. Tylko z lustra biło coraz mocniejsze światło, wyciągając do pozostałej dwójki ręce pełne nieznanych obietnic... Czy Tomek i Iga pójdą za Martą przez portal? A jeśli tak — co znajdą po drugiej stronie?