Zapach deszczu wypełniał powietrze, gdy Lena przemierzała opustoszałą ulicę na obrzeżach miasta. Mimo że dobrze znała tę część, coś tej nocy sprawiło, że skręciła w wąską alejkę, której nigdy wcześniej nie widziała. Po lewej stronie migotał szyld starego antykwariatu – "Pod Zegarem". Książki w oknach uginały się pod ciężarem kurzu i wspomnień. Lena przyspieszyła kroku, ale coś ją zatrzymało. Drobny, srebrny klucz leżał na chodniku, idealnie oświetlony przez snop światła latarni. Zanim zdążyła się zastanowić, podniosła klucz i poczuła, jak zimno przenika jej palce. Drzwi antykwariatu skrzypnęły, choć nie widziała, by ktoś je otwierał. Wewnątrz pachniało starym pergaminem i czymś jeszcze – nieuchwytnym, jakby nierealnym. Za ladą siedział mężczyzna o jasnych oczach. "Szukasz odpowiedzi?" zapytał bez uśmiechu. Lena nie wiedziała, co powiedzieć, więc tylko skinęła głową. "Każda odpowiedź ma swoją cenę. Czasem jest nią pytanie." Mężczyzna wyciągnął spod lady mapę. Jej papier połyskiwał, a linie lasów i rzek mieniły się nierealnym blaskiem. "Szklany Las. Klucz otwiera do niego przejście, ale pamiętaj — nie wszystko, co zobaczysz, będzie prawdziwe. Nawet ty." Lena przyjęła mapę i klucz, choć dłoń drżała jej lekko. Otworzyła tylne drzwi antykwariatu, za którymi rozciągał się Szklany Las. Drzewa lśniły, jakby ktoś wyczarował je z kryształu. Z każdym krokiem podłoże zamiast szeleścić, dzwoniło miękkim, szklanym pogłosem. Im głębiej wchodziła, tym bardziej świat wokół niej przestawał przypominać cokolwiek znanego ze zwykłego życia. W pewnej chwili Lena usłyszała stłumiony szept. Spojrzała za siebie, lecz nikogo nie zauważyła. Na skraju polany, zanurzone w cieniach, stało coś, co przypominało postać, choć wydawała się zbudowana nie z ciała, lecz z dymu i światła. Jej oczy świeciły lodowatym blaskiem. Lena poczuła, że klucz w jej dłoni staje się coraz cięższy, a powietrze wokół niej gęstnieje od magii. Postać wolno ruszyła w jej stronę, a Lena poczuła, że serce bije jej szybciej, niż kiedykolwiek wcześniej...