Lena zawsze uważała swoją szkołę za miejsce dość zwyczajne. Ot, typowy budynek z żółtymi ścianami, nieco zniszczonymi ławkami i skrzypiącą podłogą na korytarzu. Jednak pewnego popołudnia, kiedy została dłużej, by przygotować plakat na konkurs ekologiczny, zaczęła słyszeć dziwne szepty. Najpierw myślała, że to inni uczniowie żartują, ale kiedy odwróciła się za siebie, była sama w pustej sali nr 17. — Hmmm, ciekawe, jaki dziś marker wybierze — syknął cienki głosik spod blatu. Lena znieruchomiała, wsłuchując się w dźwięki. Na biurku leżał pęk kolorowych markerów. Jeden z nich, zielony, wydawał się delikatnie drżeć. Sięgnęła po niego, a wtedy usłyszała: — Brawo, dobry wybór, jestem najbardziej wyrazisty! Lena aż upuściła marker ze zdziwienia. — Kto tu mówi? — My — odpowiedziała ławka, skrzypiąc lekko. — Mówimy wszyscy, jeśli tylko ktoś potrafi nas naprawdę słuchać. Lena rozejrzała się dookoła, z sercem bijącym szybciej niż podczas klasowych zawodów sportowych. Kreda mrugała do niej ze znudzonej półki, a tablica rzuciła porozumiewawcze spojrzenie: — Lepiej uważaj na zegar. On zawsze wie, która jest godzina... i nie tylko. Dziewczyna miała tysiąc pytań, ale w tej chwili usłyszała, jak drzwi się zamykają z cichym trzaskiem. Głosy umilkły, a Lena została sama z pulsującym w powietrzu wrażeniem, że zaszło właśnie coś niezwykłego. W kolejnych dniach nie mogła przestać o tym myśleć. Przedmioty wydawały się obserwować ją uważniej niż kiedykolwiek. Pewnej nocy, gdy wracała z zajęć dodatkowych, zobaczyła światło w oknie sali nr 17. Zaintrygowana, podeszła bliżej. Przez szybę dostrzegła, że wybrane przedmioty były zgromadzone na środku — gąbka, księga do historii, nawet plastikowa linijka i globus. Wszystkie jakby ożyły, szepcząc porozumiewawczo w półmroku. Lena nie mogła uwierzyć własnym oczom. Czy powinna wejść do środka? Może powinna zawołać kogoś dorosłego? Ale coś wewnątrz mówiło jej, że to spotkanie jest właśnie dla niej. Nagle drzwi otworzyły się powoli z cichym skrzypieniem. Z wnętrza sali usłyszała głos tablicy: — Lena, już na ciebie czekaliśmy. Musisz nam pomóc...