Miasto było stare, pełne zawiłych uliczek i kamienic z czasów, gdy świat wyglądał inaczej. W samym jego sercu stała biblioteka, tak wiekowa, że deski na podłodze skrzypiały przy każdym kroku, a zapach pergaminu przenikał powietrze nawet na zewnątrz. Lena znała to miejsce na pamięć. Od dziecka spędzała tu popołudnia, przesiadując w cieniu wysokich regałów, porównując szelest kartek do cichego szeptu. Jednak tej nocy wszystko wyglądało inaczej. Burza szalała za oknem, a światło lampy rzucało lunatyczne cienie na krzywe ściany. Lena sprzątała salę czytelni, gdy usłyszała cichy chichot. Przysięgłaby, że wydobył się zza regału z encyklopediami. Zignorowała to – zapewne wiatr poruszył okno – i zebrała stertę książek, żeby je odłożyć. Kiedy sięgnęła po starą lupę, poczuła jej drżenie. Lupa była ciężka, zdobiona ornamentem w kształcie smoka. Lena już miała ją położyć na miejsce, gdy nagle... – Ostrożnie, proszę! Znieruchomiała z lupą w dłoni. Przysięgłaby, że ktoś do niej mówił. Rozejrzała się. Nikogo wokół. Pomyślała, że to jej wyobraźnia płata figle. Ale zaraz potem, z najbliższego stolika, podręcznik historii zaczął przewracać strony bez dotyku, a wieczne pióro mrugnąć cieniem niby powieką. – Lena, pospiesz się. – Tym razem głos był wyraźniejszy. Dziewczyna powoli zaczęła zbierać książki do stosu, zerkając na każde z nich podejrzliwie. Każda okładka wydawała się teraz czymś więcej niż tylko kawałkiem skóry. Każda zakładka wyglądała jak uśpione oko. Nagle wszystkie przedmioty zaczęły szeptać naraz, tworząc niezrozumiały szum – jakby ktoś włączył radio z tysiącem stacji jednocześnie. Z głębi biblioteki, zza drewnianych drzwi, usłyszała głębszy, donośny głos: – Lena, nasz czas się kończy. Musisz podjąć decyzję, nim wybije północ! – rozległo się echo, a wskazówki starego zegara zaczęły kręcić się z szaleńczą prędkością. Lena stała pośrodku czytelni, otoczona wzburzonymi książkami, rozbłyskującymi lampkami i szeptami, które splatały się w coraz bardziej zrozumiałe zdania. Miała wrażenie, że świat zaraz się rozpęknie – a ona musi zdecydować, co zrobić dalej...