Deszcz spływał po szyldzie antykwariatu jak struny rozstrojonej harfy. Na miedzianych literach „Półka Po Północy” błyszczały krople, a Zielona Ulica pachniała mokrym kurzem i lipą. Lena oparła czoło o chłodną szybę i patrzyła, jak przejeżdżające autobusy rozciągają w kałużach wstążki świateł. — Tylko odbiorę zupę od pani Miłki i wracam — powiedział tata, wciągając kaptur. — Nic nie dotykaj. Szczególnie tego, co właśnie przywieźli. To „co” stało pośrodku sklepu: drewniana skrzynia wysokości kolan, obita mosiężnymi narożnikami, z resztkami startego napisu na wieku. Lena przemknęła obok niej, udając przed samą sobą, że wcale nie zerka. Skrzynia wyglądała zwyczajnie. A jednak w powietrzu coś drżało, jakby sklep wstrzymał oddech. Półki uginały się od talerzy z ręcznie malowanymi brzegami, od lamp o zardzewiałych łańcuchach i od książek, które lubiły zmieniać miejsca, gdy nikt nie patrzył. Tu prawie wszystko miało głos. Niekoniecznie głośny — raczej szeptany, czasem chrapliwy od kurzu. — Gdyby mnie ktoś docenił, już dawno stałabym w galerii — westchnęła martwa natura w złotej ramie. Jej namalowane winogrona zdawały się połyskiwać bardziej, kiedy Lena przechodziła obok. — To ja cię codziennie wycieram, nie galeria — mruknęła maszyna do pisania, na której ciemne litery miały imię „ERNA” wybite na zardzewiałej tabliczce. — A ty, dziecko, nie zbliżaj się do tego pudła. Pudełka bywają zawodne. — Nie przesadzaj, Erna — zastrzęsił się wieszak z parasolami. — Cokolwiek w środku, zmokło. Trzeba to podsuszyć. Elegancja musi mieć szansę. Na ladzie przeciągnął się budzik. Był okrągły, pękaty i wiecznie naburmuszony, a na jego cyferblacie ktoś kiedyś dorysował brwi. — Nazywam się Ludwik, nie „budzik”! I słyszę stukanie. Niewyraźne, ale uporczywe. Tik... tik... ale nie moje. Lena przechyliła głowę. Rzeczywiście. W ścianach trzaskały rury, na dworze stukotał deszcz, a mimo to spod wieka sączyło się inne, ciche tykanie, nienależące do żadnego zegara w sklepie. Jakby w środku leżało coś, co liczy zupełnie odmienne sekundy. — Nie podchodź — wysyczała lampa bankierska o zielonym kloszu, którą Lena nazywała w myślach Panną Lampą. — To drewno pamięta miejsca, w których było nocą. Mnie wystarcza blat i księgi, dziękuję bardzo. — Głos z radia jest bardziej interesujący — zamruczał aparat lampowy stojący na półce, zwany w sklepie Szeptnikiem. Radio sprzyjało półcieniom i ciszy. Gdy robiło się późno, potrafiło złapać kanały, których nie było w żadnym spisie. Teraz jego skala żarzyła się delikatnie. — Halo, halo, Zielona Ulica, odbiór. Mówisz, skrzynio? — Nie rozmawiaj ze skrzynią — parsknęła Erna i stuknęła sama sobą, jakby wystukiwała ostrzegawczy refren. Na białej kartce, która leżała w niej od wczoraj, pojawiły się pojedyncze litery: N... I... E... Lena obgryzła wargę. Tata zawsze powtarzał, że w antykwariacie najgroźniejsza jest ciekawość i pył. Pył — bo wchodzi w płuca. Ciekawość — bo wchodzi wszędzie indziej. Na wierzchu skrzyni brązową, wypłowiałą farbą ktoś kiedyś napisał zdanie, z którego zostały tylko strzępy: „... nie... św... tle”. Reszta wykruszyła się razem z wiórami. Lena położyła na wieku dłoń i poczuła, że drewno jest zaskakująco chłodne, jak kamień schowany w cieniu. — Nie świeć wprost — zachrobotał Szeptnik, jakby powtarzał czyjeś słowa z bardzo daleka. — Uchylić... w półmroku... tak mówi... — Kto mówi? — spytała Lena. Ale w sklepie głosy ucichły, jakby ktoś przyciszył pokrętło na świecie. Tylko deszcz bębnił w szyldy i to tykanie spod wieka, które nagle nabrało rytmu, co dreszczem przebiegł po tyłach szyi. Lena wsunęła rękę do szuflady pod ladą i wyjęła niewielki, zardzewiały łom. Znajomy ciężar dodał jej odwagi. Odsunęła stojący obok kosz z książkami, przerzuciła z ramion sweter, żeby nie zawadzić, i poprawiła włosy, które nieustannie spadały jej na oczy. Podeszła do okna i jedną dłonią opuściła roletę tak, by w sklepie zapanował miękki półmrok. Panna Lampa pokasłała protestująco, ale przygasła. — Dobrze — powiedziała Lena szeptem do ciszy. — Jeśli mam nie świecić, to nie będę. Wsunęła łom pod krawędź wieka. Drewno jęknęło tak cicho, że usłyszała to chyba tylko ona i Ludwik. Na maszynie do pisania drgnęły litery i same ułożyły się w słowo: „uważaj”. Z półki zabrzęczały łyżeczki jak stado zdenerwowanych owadów. Ktoś — może malutka pozytywka w formie baletnicy — zanucił fałszywą nutę, która zawisła w powietrzu jak obrączka myśli. — Uważaj! — powtórzyły nagle równocześnie trzy zupełnie różne głosy: Ludwika, Erny i Szeptnika. A potem, zanim zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, z wnętrza skrzyni dobiegło pojedyncze, wyraźne puknięcie. Takie, jakie wydaje paznokieć stukający o szkło. Lena zamarła z łomem w dłoniach. Wiek pofalował pod naciskiem o milimetr, może dwa, i wtedy spod drewna buchnął lekki podmuch chłodu, pachnący rdzą, mokrą wełną i czymś, co przypomniało jej szkolną pracownię fizyki. W półmroku rozlała się blada poświata — nie światło elektryczne, nie płomień, tylko delikatne mleczne pulsowanie, jak migotanie oddechu. Telefon w kieszeni zawibrował. „Nie otwieraj” — napisał nieznany numer, a zaraz pod nim, szybciej niż zdążyła nabrać powietrza, przyszła kolejna wiadomość: „Albo przynajmniej wyłącz radio.” Szeptnik nagle sam podkręcił głośność. Z głośnika posypały się trzaski i odległe głosy, na granicy jęków wiatru. — Odbiór... Lena... słyszysz... jeszcze jeden zawias... tylko jeden... Dłoń Leny zacisnęła się na zimnym metalu. Łom zawrzał w powietrzu na moment, który wydawał się dłużyć jak cały listopad. Wtedy, dokładnie wtedy, tuż przy jej uchu, z wnętrza skrzyni ktoś wyszeptał jej imię tak, jakby znał je od zawsze.