Mgła spowiła uliczki miasteczka Lysgard, gdy Lena, Wiktor i Anna przemykali między pustymi domami. Każdej nocy, dokładnie o tej samej godzinie, spod starej wieży zegarowej wydobywała się tajemnicza poświata. Ich ciekawość była silniejsza niż strach — wiedzieli, że tej nocy muszą sprawdzić, co skrywa się pod kamiennymi schodami. Stukot ich kroków odbijał się echem, gdy zeszli na plac, gdzie wieża stała jak niemy strażnik. Lena, najodważniejsza z trójki, wsunęła palce w szparę w murze. Kamień zaskakująco łatwo ustąpił, odsłaniając ukryte przejście. Z wnętrza buchnęło chłodne światło rozlewające się po brukowanej ulicy. — Jesteście pewni? — spytała Anna, ściskając oprawioną w skórę książkę, którą znaleźli na strychu szkoły. — Teraz albo nigdy — odpowiedział Wiktor. — Przecież wszystko tu jest jakieś dziwne od kilku tygodni. Ostrożnie zaczęli schodzić w dół. Schody były śliskie, a powietrze pachniało ozonem i wilgocią. Na końcu schodów czekał niewielki korytarz. Na ścianach wiły się świetliste wzory przypominające zorze polarne, zmieniające kolory, jakby oddychały. Spojrzenia całej trójki padły na coś, co wyglądało jak lustro, lecz jego powierzchnia falowała, jakby wykonana była z płynnej rtęci. — To wygląda jak... brama? — wyszeptała Lena. Wiktor już wyciągał rękę, kiedy nagle, zza ich pleców, rozległ się szelest. Ktoś lub coś zsunęło się po schodach, a dokładniej — cień, który zdawał się mieć własną świadomość. Zanim zdążyli się obejrzeć, światło na ścianach zgasło, a lustro zaczęło się rozjaśniać aż do oślepiającej bieli. Kosmyki cienia wiły się wokół ich kostek, a ich serca waliły jak oszalałe. Nagle Lena poczuła na ramieniu zimny dotyk — i wtedy wszystko wokół stanęło w miejscu. Lustro otwierało się, pokazując świat po drugiej stronie, a cień rozkraczał się szeroko na progu. Dokładnie w tym momencie usłyszeli pierwszy, dźwięczny głos dochodzący ze światła: