Felek, mały borsuk, mieszka przy starym dębie. Jego norka jest ciepła i pachnie igłami. Rano wstaje wcześnie i szuka nowych skarbów. Na piasku widzi dziwne ślady, jak gwiazdki. Dotyka je ostrożnie, zimnym i mokrym nosem. Ślady błyszczą w słońcu i wcale nie znikają. Przylatuje sroka Miki i kracze ciekawie. – Skąd są te kroki, Felku? – pyta. Z trzcin wyskakuje żabka Plamka i cmoka. – Może to rybka wyszła na spacer? – śmieje się. Felek kiwa głową i rusza za śladami. Przyłączają się pszczoły, bzyczą jak małe dzwonki. Ślady prowadzą przez mech, aż nad cichą rzekę. Na brzegu leży stary pień z dziurą. Tu błysk się kończy, a cisza rośnie. Z pnia dobiega szept i miękki, zielony blask. – Halo? Kto tam mieszka? – woła Felek. Pień drży, a w dziurze miga para błyszczących oczu.