Las Eldar był miejscem, gdzie słońce przebijało się przez gęste korony drzew, a cieniste ścieżki kryły nieskończone tajemnice. Głównym bohaterem tej opowieści jest Zorro – młody wilczek, którego sierść miała niezwykłe srebrzyste refleksy. Zorro należał do małej, ale odważnej sfory, w której każdy miał swoje miejsce: była tam bystra Lira, największy dowcipniś Haro oraz ostrożna, lecz spostrzegawcza Yuki. Pewnej nocy sfora zebrała się wokół starego dębu. Wilki były niespokojne – w ostatnich dniach zniknęło kilka młodych królików i nawet sroka Pina, która zawsze krążyła nad polaną, nie wróciła do swojego gniazda. Zwierzęta w lesie rozmawiały o „Cieniu”, który podobno pojawiał się po zmroku. Zorro, nie mogąc zasnąć, przysłuchiwał się rozmowie starszych wilków. "To pewnie kolejny lis, nic więcej," mruknął ktoś z tłumu. Ale Zorro wiedział, że tym razem to coś poważniejszego. Jego przyjaciół – Lirę, Haro i Yuki – również zżerała ciekawość i niepokój. Rankiem cała czwórka wybrała się na poszukiwania śladów. Szli tropem zdeptanej trawy, rozrzuconych piór i niewyraźnych odcisków łap, które z każdym krokiem prowadziły coraz głębiej w nieznane części lasu. Lira wypatrzyła kawałek błyszczącej czarnej sierści, który nie pasował do żadnego z leśnych zwierząt, jakie znali. Haro, choć zawsze żartował, teraz milczał – jego nos wyczuwał w powietrzu coś dziwnego. Kiedy słońce zaczęło zachodzić, wilczki dotarły do starego, opuszczonego nory. Wewnątrz panował chłód i wilgoć, a ze ścian zwisały resztki pajęczyn. Na środku leżał pierścień z patyków z wygryzionymi runami. Yuki podeszła bliżej, badając znaki – nie przypominały żadnych, które widziała wcześniej. "To wygląda jak ostrzeżenie," wyszeptała, czując narastający niepokój. Nagle rozległ się cichy, przeciągły szmer, który nie przypominał żadnego zwierzęcia znanego Zorrowi. Wszyscy zamarli, wsłuchując się w dźwięki otaczającej ich ciemności. Zorro uniósł głowę i zobaczył w głębi nory dwa błyszczące, zielone oczy, które patrzyły prosto w jego stronę...