Wczesny wieczór spowił stare liceum mglistą aurą spóźnionej jesieni. Korytarze, po których zwykle niesie się gwar rozmów, teraz brzmiały cicho, niemal złowieszczo. Maja i Kuba zostali po lekcjach, odrabiając razem zaległe zadanie z historii w pustej klasie na drugim piętrze. Za oknem nikłe światło przeciskało się przez gałęzie, rzucając na ściany dziwaczne cienie. – Zrobiłeś w ogóle kiedyś referat na temat historii szkoły? – rzuciła Maja, przestawiając rysunek gotyckiego portalu. – Nie, ale zawsze zastanawiało mnie to zamknięte skrzydło – odparł Kuba, wskazując nieduże drzwi na końcu korytarza, zabite deskami i opatrzone tabliczką „Wstęp wzbroniony. Remont.” Maja spojrzała z uśmiechem. – Może po prostu się boją, że ktoś znajdzie ukrytą lożę dawnych nauczycieli? Kuba popukał palcem w deskę. – Albo coś bardziej ekscytującego. Chodź, sprawdźmy. Chwila wahania, potem cichym szelestem przesunęli się pod drzwi. Kuba, używając starego klucza ze sznurka, który znalazł w gabinecie woźnego, sprawdził, czy coś zaskoczy. Ku ich zdziwieniu, mechanizm ustąpił z lekkim zgrzytem. Drzwi uchyliły się na kilka centymetrów, ukazując ciemność i pył zalegający na podłodze. Po chwili milczenia, bez słowa, wślizgnęli się do środka. Echo ich kroków odbiło się głucho od ścian. Przed nimi rozciągał się szeroki korytarz o ścianach pokrytych staroświeckimi boazeriami, na których czas odcisnął swoje piętno. Na końcu korytarza widniały ciężkie, podwójne drzwi z wyblakłym herbem szkoły. Maja dostrzegła na podłodze świeże ślady błota. – Widzisz? Ktoś tu był niedawno. Zbliżyli się do drzwi. Kuba ostrożnie podał Majce telefon z latarką. W blasku zobaczyli dziwne znaki wyrysowane kredą na klamce. Przypominały stare symbole z zeszytu od historii – runy lub tajemnicze litery. Nagle zza drzwi dobiegł ich szelest, jakby ktoś poruszał się po tamtej stronie. Spojrzeli na siebie, serca bijące szybciej, niż podczas jakiegokolwiek sprawdzianu. Drzwi zaczęły powoli skrzypieć, jakby ktoś po drugiej stronie próbował je otworzyć...