Szkoła na ulicy Klonowej wyglądała całkiem zwyczajnie – może nawet zbyt zwyczajnie. Nikt nie podejrzewał, że w starej szafce numer 28, na drugim piętrze po prawej, kryje się coś niesamowitego. To właśnie Amelii przypadło w udziale otwarcie tego sekretnego świata, choć sama nie zdawała sobie z tego sprawy. Amelia była trzynastolatką, która raczej nie wierzyła w magię. Uwielbiała czytać komiksy, robiła notatki w notesie z kotami i była mistrzynią w gubieniu długopisów. Pewnego dnia, gdy spóźniona wbiegła do szkoły przed lekcją matematyki, poczuła, że coś dziwnego dzieje się w jej szafce. Gdy otworzyła drzwiczki, usłyszała cichy chichot. W pierwszej chwili pomyślała, że to echo na szkolnym korytarzu, ale potem rozległ się wyraźny głos: "Ej, nie ściskaj tak mocno zeszytu!" Amelia zamarła. Przeraziła się, że to ktoś ukrył się w szafce, ale zamiast tego zobaczyła, jak jej notes... lekko się porusza! Otworzyła szerzej oczy i poczuła jak serce bije jej szybciej. "O, teraz już nas widzisz," odezwał się drugi, cieńszy głos. To był piórnik w kształcie pizzy. A potem odezwała się jeszcze linijka, która wyraźnie ziewnęła z nudów, długopis, który wydawał się być narratorem całych wydarzeń, a nawet gumka, która nieśmiało popiskiwała. Wszystkie jej szkolne gadżety potrafiły mówić i... miały własne zdanie. Okazało się, że przedmioty w szkole miały własne zebrania, dzieliły się tajemnicami i pomagały sobie nawzajem. Amelia słuchała ich z rosnącym zdumieniem. Ale kiedy po powrocie z zajęć zorientowała się, że jej ulubionego niebieskiego długopisu nie ma – tego samego, który tak żywo opowiadał historie – zrobiło się dziwnie cicho. Pozostałe przedmioty w szafce wyraźnie czegoś się bały. Każdy z nich zaczynał mówić szeptem, wymieniając między sobą nerwowe spojrzenia. "Musisz znaleźć długopis, zanim zrobi się za późno," wyszeptał notes. "On zna największy sekret Szkoły Klonowej." W tym momencie światło w korytarzu zaczęło przygasać, a Amelia usłyszała tajemniczy odgłos dobiegający z wnętrza szafki...