Jedenaste piętro starego gmachu liceum zawsze wydawało się Mai nieco zbyt ciche. Wszyscy wiedzieli, że tu kiedyś mieściły się laboratoria fizyczne, ale od lat nikt z uczniów tam nie zaglądał. To właśnie miejsce wybrała na spotkanie ekipa — Kuba, Lena, Oskar i ona. Była już dziewiętnasta, a przez zakurzone okna wpadały ostatnie promienie słońca, gdy Lena postanowiła sprawdzić pomieszczenie za zardzewiałymi drzwiami, o których krążyły plotki. Przed nimi rozciągała się ciemność, a powietrze pachniało kurzem i starą elektroniką. Nagle Kuba znalazł podłogową płytę, lekko uniesioną na jednym rogu. Wspólnymi siłami podważyli ją i odkryli metalową drabinę prowadzącą w dół. Oskar zaświecił telefonem i zaniemówił — pod ich szkołą istniało inne piętro. Gdy zeszli na dół, natrafili na pomieszczenie pełne zarośniętych kabli, komputerów z lampowymi ekranami i migających paneli. Na środku leżał ogromny, zamknięty na kod sejf. Obok stał stary dziennik, zapisany gęstymi notatkami w języku, który przypominał kod komputerowy, ale zawierał też dziwnie znajome słowa. Maja dotknęła jednej z konsol — nagle ekrany rozbłysły, a na jednym z nich pojawiła się data: „28 kwietnia 2064”. „Przecież dziś jest 2024...” — szepnęła Lena. W tej samej chwili drzwi sejfu zaczęły się otwierać z metalicznym skrzypnięciem, a z ciemności wyłoniła się niebieska poświata i... coś jeszcze, czego nie sposób było opisać ludzkimi słowami. Zamarli w bezruchu, próbując zrozumieć, co właśnie uwolnili spod swojej szkoły.