Basia miała sześć lat i uwielbiała biegać boso po ogrodzie. Jej młodszy brat, Franek, miał pięć lat i zawsze chodził za Basią krok w krok. Pewnego słonecznego popołudnia, kiedy słońce tańczyło między liśćmi wielkiej jabłoni, dzieci bawiły się w berka. Basia schowała się za grubym pniem drzewa. Kiedy dotknęła miękkiego mchu, jej palce natrafiły na coś twardego i chłodnego. – Co to takiego? – zapytała sama siebie. Odsunęła trochę liście i zobaczyła, że w ziemi ukryta jest mała, błyszcząca klamka. – Franek! Chodź tu szybko! – zawołała podekscytowana. Franek podbiegł i razem zaczęli odgarniać ziemię i gałązki. Po chwili odkryli małe drzwiczki, ledwo widoczne pod korzeniami jabłoni. Drzwiczki były kolorowe i zdobione malunkami zwierząt. Na środku znajdował się wykręcony klucz. – Myślisz, że możemy je otworzyć? – spytał Franek z szeroko otwartymi oczami. Basia uśmiechnęła się i chwyciła klucz. Powoli przekręciła go w zamku, aż usłyszeli ciche „klik!”. Drzwiczki lekko się uchyliły i zza nich wysypało się ciepłe, złote światło. W środku błyszczał tunel, jakby zrobiony z kolorowych paciorków i miękkich poduszek. Z wnętrza dolatywało ciche brzęczenie, jakby ktoś śpiewał wesołą piosenkę. – Idziemy tam? – szepnął Franek, chwytając Basię za rękę. Basia skinęła głową. Razem zrobili pierwszy krok do środka portalu. W tej samej chwili powietrze wokół nich zawibrowało, a na końcu tunelu pojawiła się dziwna, tańcząca sylwetka... Dzieci zamarły w miejscu, zastanawiając się, kto albo co czeka na nich po drugiej stronie bramy.