Staś, Lena i Igor szli wąską, krętą ścieżką przez zarośnięty park, gdy ostatnie promienie słońca znikały za horyzontem. Serca tłukły im się mocno w piersiach, ale nikt nie zamierzał tego okazać. W końcu mieli osiemnaście lat, zbliżali się do końca szkoły i czuli, że pora zrobić coś naprawdę odważnego. Na końcu alei stała ona – willa von Radow, miejsce pełne lokalnych legend. Mówiono, że nocami słychać tam kroki, a światła migoczą w pustych oknach. Wieczór był idealny na odkrywanie tajemnic. „Chyba nikt tu nie mieszka od lat,” szepnęła Lena, patrząc na odrapane drzwi. „To tylko dom,” zaśmiał się Igor, chociaż sztucznie pewnym siebie głosem. Staś pierwszy dotknął klamki – chłodnej i zardzewiałej. Drzwi ustąpiły z głośnym skrzypnięciem. W środku panował mrok; światło latarek ślizgało się po odrapanych ścianach i brudnych portretach dawnych mieszkańców. Kurz unosił się w powietrzu, a echo kroków niosło się po pustych korytarzach. Staś przypadkiem potknął się o metalowy przedmiot schowany pod dywanem. Podniósł go – to był stary klucz. „Do czego może pasować?” zapytała Lena zaintrygowana. Ruszyli dalej, przechodząc przez kolejne pokoje. Zatrzymali się przy ciężkich, dębowych drzwiach na końcu korytarza. Klucz idealnie pasował do zamka. Tym razem to Lena przekręciła klucz powoli. Wnętrze skrywało kręte, kamienne schody prowadzące w głąb mroku. Z głębi dobiegł ich cichy szmer. „Słyszeliście to?” spytał szeptem Igor. Wszyscy wstrzymali oddech, gdy niespodziewanie zza zakrętu rozbłysło dziwne, pulsujące światło...