Za siedmioma pagórkami i szeroką rzeką, w małej wiosce otoczonej wielkim, zielonym Borowem mieszkali Staś i Zosia. Byli najlepszymi przyjaciółmi i codziennie po szkole bawili się na skraju lasu, gdzie rosły stare dęby i szumiały malutkie strumyki. Pewnego dnia, gdy słońce schowało się za chmurką, dzieci usłyszały dziwne tykanie dochodzące spod gęstych paproci. Staś przykucnął, a Zosia pomogła mu odsunąć kilka liści. Ich oczom ukazał się stary, drewniany zegar. Nie był to zwykły zegar! Na jego tarczy zamiast liczb widniały rysunki zwierząt: wilka, sowy, żaby i niedźwiedzia. Wskazówki poruszały się bardzo wolno, jakby opowiadały historię samych lasów. Staś szepnął: "Zobacz, tu jest napis!", i oboje przeczytali wyryte magiczne słowa w dawnym słowiańskim języku. Zegar delikatnie zadrżał, a wokół dzieci zaczęły pojawiać się leśne duszki, świetliki i cichutkie głosy proszące o pomoc. "Kto tam?" – spytała Zosia zaskoczona. Nagle z głębi Boru dobiegł głos starej sowy: "Aby las nie zasnął na zawsze, musicie znaleźć klucz ukryty w najgłębszym cieniu dębu". Dzieci spojrzały na siebie ze zdziwieniem, a zegar rozbłysnął miękkim, zielonym światłem. Staś i Zosia, trzymając się za ręce, ruszyli w głąb lasu, gdzie czekało na nich coś, czego jeszcze nigdy nie widzieli...