Odkąd Milenka wprowadziła się do starej, skrzypiącej kamienicy na ulicy Cichej, czuła się tam trochę nieswojo – zwłaszcza odkąd zauważyła, że zegar stojący w rogu salonu czasem… porusza wskazówkami wstecz. Jej młodszy brat, Leon, był zachwycony tym znaleziskiem. Każdego dnia próbował przekręcać wskazówki, ale nic się nie działo. Do dziś. Tego wieczoru burza szalała za oknem, a światło żarówek co chwilę migotało. Milenka czytała książkę pod kocem, gdy Leon wbiegł do pokoju z szerokim uśmiechem. – Patrz! Zegar świeci się od środka! – powiedział podekscytowany. Rzeczywiście, zza starego szkła biła niezwykła, fioletowa poświata. Zaintrygowani podeszli bliżej i zauważyli, że na tarczy pojawiły się tajemnicze symbole, których nigdy wcześniej tam nie było. Leon, zbyt ciekawski jak na swój wiek, przekręcił wskazówkę na nietypowy znak. Pokój zawirował. Ich ciała stały się lekkie, światło z zegara rozlało się po ścianach niczym wodospad barw. Przez chwilę wszystko było ciemne. A potem... trafili do miejsca, o którym Milenka czytała tylko w książkach! Zamiast znajomego salonu znaleźli się na zatłoczonej ulicy otoczonej powozami konnymi, ludźmi w dziwnych strojach i sklepami z szyldami, które wyglądały jak wyjęte ze średniowiecza. Milenka ścisnęła brata za rękę. – Musimy wrócić do domu! – szepnęła przestraszona. Leon rozejrzał się dookoła. – Tylko gdzie jest zegar? – zapytał cicho. Wtem zza rogu wyszła postać w pelerynie, trzymając w dłoni… znajomy, błyszczący wahadło z ich zegara. – Szukacie drogi powrotnej? – zapytał tajemniczo. I w tej chwili czas jakby się zatrzymał. Co wydarzy się dalej?...