Lenka mieszkała w małym, żółtym domku z niebieskimi okiennicami. Najbardziej lubiła swój pokój – zwłaszcza szufladę z przyborami do rysowania. Pewnego deszczowego popołudnia, kiedy nie mogła wyjść na dwór, postanowiła narysować wielkiego lwa. Otworzyła szufladę i... nagle usłyszała cichutki głosik: "Auć, delikatniej!". Lenka rozejrzała się zdziwiona. Czy to długopis przemówił? Zajrzała do środka, a tu kredka zielona uśmiechnęła się do niej i szepnęła: "Cześć, Lenko! Mam dziś ogromną ochotę narysować drzewo!". Za nią odezwała się niebieska gumka: "A ja mam ochotę poskakać po kartce jak żabka!". Lenka z szeroko otwartymi oczami patrzyła, jak kolejne przybory zaczynają rozmawiać. Czerwony flamaster pochwalił się, że kiedyś narysował potwora z sześcioma ogonami, a linijka chichotała, wspominając dnia, kiedy zrobiła z siebie most dla mrówki. – Zróbmy dzisiaj coś szalonego! – zaproponował ołówek. – Może narysujemy świat, w którym wszystko jest odwrócone do góry nogami? – Ale gdzie znajdziemy odwrócone rzeczy? – zapytała zaciekawiona Lenka. – To proste! – zawołała gumka. – Przecież my tu wszyscy mamy wyobraźnię! Zamknij oczy, a zaraz się zacznie! Lenka zamknęła oczy, a gdy je otworzyła... Wszystko wokół się zmieniło. Szuflada zamieniła się w ogromne miasto z ulicami pełnymi kolorowych kredek, tańczących nożyczek i śpiewających linijek! Lenka poczuła się, jakby nagle znalazła się w innym świecie. Nagle z głębi miasta rozległ się dziwny dźwięk – coś głośno turlało się w stronę Leny i jej nowych przyjaciół. Przybory natychmiast ucichły. Co to mogło być?