Niebo nad miastem wyglądało jakby ktoś rozlał na nim tusz i rozsmarował palcami błękit po granacie. W opuszczonym kinie Visio długo po zmroku słychać było kroki. Lena, Igor i Wiktor stali na środku sali, mierząc światło latarki wycelowane w ogromny, zakurzony ekran. Z zewnątrz budynek wyglądał jak relikt przeszłości, ale kusił ich od miesięcy. — Ostatni raz pytam, wchodzicie? — Lena spojrzała na chłopaków zza ramienia, a jej głos odbił się echem od pustych foteli. — Jestem za, jeśli znajdziemy skarb — odpowiedział Wiktor, próbując nadać głosowi pewności, choć sam ścisnął w dłoni zapalniczkę, jakby miał nią odstraszyć coś niewidzialnego. Igor przesunął palcami po ścianie pokrytej plakatami starych filmów. — Przecież to tylko stare kino, nie horror — mruknął, ale każdy z nich czuł, że coś tej nocy jest inne. Na podłodze przy ekranie leżała gruba zasłona. Lena zauważyła wzór wyblakłych gwiazd na jej brzegu. Schyliła się i odsunęła ciężką materię. Pod spodem znajdowały się dziwne, wyrysowane kredą symbole — koła, linie i zawijasy, zupełnie jak w instrukcji do gry planszowej, której nikt nie znał. — Kto to zrobił? — zapytał Wiktor, czując dreszcz na karku. Zanim Lena odpowiedziała, ekran zaczął świecić. Nie blado, jakby ktoś zapalił światło, ale intensywnie, jakby był bramą do innego miejsca. Powietrze zgęstniało, a na ekranie pojawiły się wirujące spirale barw. Igor cofnął się o krok. — To wygląda jak... portal — wyszeptał przeklinając, że jednak dali się namówić na tę wyprawę. Lena zrobiła krok naprzód, przyciągnięta ruchem barw. Wiktor dotknął jej ramienia, ale ona była jak zaczarowana. Ekran zaś pulsował światłem, a w sali nagle przestało działać prawo grawitacji — kurz unosił się w powietrzu, a fotele lekko się podnosiły. Trójka nastolatków usłyszała z głębi ekranu dziwny głos, który brzmiał jak szept setek ludzi naraz: — Przekrocz próg. Tylko raz. Wszyscy spojrzeli na siebie. Czy powinni odpowiedzieć na wezwanie? Co czeka po drugiej stronie? Lena już podniosła stopę i wyciągnęła dłoń w stronę rozświetlonego ekranu…